Comfortably numb

Moving day.

2008-01-25T01:28:00.000+02:00

Το σκέφτηκα, το ξανασκέφτηκα.....το παρασκέφτηκα και, τελικά, το πήρα απόφαση :

Από σήμερα, θα τα λέμε εδώ! Κερνάμε και καφέ... ; )

Heath Ledger - R.I.P.

2008-01-23T16:27:00.000+02:00

Heath Ledger : Aplril 4, 1979 - January 22, 2008.

Το απόγευμα της Τρίτης, 22 του Γενάρη, "έφυγε" από τη ζωή ένας από τους πιό ταλαντούχους ηθοποιούς της γενιά του, ο Heath Ledger, σε ηλικία 28 ετών. Ο αυστραλιανής καταγωγής ηθοποιός, και πατέρας της δίχρονης Matilda Rose, από τη σχέση του με την ηθοποιό Michelle Williams, ξεχώρισε με την ερμηνεία του σε ταινίες όπως, το οσκαρικό "Brokeback Mountain", το ρομαντικό "Casanova" και το αμφιλεγόμενο "The Brothers Grimm" του Terry Gilliam. Ο ξαφνικός θάνατός του, προσθέτει ένα ακόμη δάκρυ στην απατηλή είκονα ενός Hollywood που, πέρα από τα κόκκινα χαλιά, τις πλούσιες δεξιώσεις, τα εκατομμύρια και τη δόξα, κρύβει περισσότερη μοναξιά, δυστυχία και σκληρότητα - απλά, το "περιτύλιγμα" είναι διαφορετικό...

Τον ερχόμενο Ιούλιο θα βγεί στις αμερικανικές αίθουσες το σήκουελ του "Batman Begins", "The Dark Knight ", όπου ο Ledger υποδύεται τον Joker.

Το χρονικό μιας γαυροκατάστασης.

2008-01-17T17:43:00.000+02:00

Παρασκευή, 28/12/07

Τόπος : Αεροδρόμιο "Μέγας Αλέξανδρος"

Ώρα : 13:30

Έχω φτάσει στο check-in και περιμένω, πίσω από τρία άτομα, να παραδώσω τις βαλίτσες μου. Παρατηρώ ότι στο διπλανό check-in προωθούνται αρκετά σακ-βουαγιάζ, μπλε χρώματος. Κοιτάω γύρω μου, αναγνωρίζω ορισμένες φάτσες και τηλεφωνώ αμέσως στον κολλητό :

- Έλα ρε! Μάντεψε με ποιούς συνταξιδεύω...

- Με ποιούς;

- Με την αποστολή της Ξάνθης!

- Σοβαρά μιλάς;

- Ναι,βρε...!

- Ωραία...Τον Λαμπριάκο τον ξέρεις;

- Ναί.

- Φάτον!

(χάχανα)

Ψάχνω το κασκόλ του Ολυμπιακού - αδίκως, καθώς βρισκόταν στη βαλίτσα που είχε ήδη φύγει. Αυτομάτως εξανεμίζεται κάθε ίχνος θαρραλέας-θρασύτατης καζούρας. Περιορίζομαι στο να χαζεύω τον Alva εντός του αεροπλάνου (και τη θέα, έξω απ'αυτό).

Σάββατο, 29/12/07

Τόπος : Πειραιάς

Ώρα : 18:20

Μετά από πολύωρο χάζι στο "κόκκινο κατάστημα", μπαίνω από τη Θύρα 28 στο Καραϊσκάκη. Οι πρώτες εντυπώσεις ξεχειλίζουν ενθουσιασμό. Με την είσοδο των παικτών ψάχνω αδιακρίτως τον Galletti. "Πυώδη αμυγδαλίτιδα", μου λέει ο διπλανός...και, απογοητευμένη, στρέφω το βλέμμα μου στο Νικοπολίδη (είπαμε : καθείς με τις αδυναμίες του... : ) ).Ο αγώνας ξεκινά κι εγώ ακόμα δεν έχω συνέλθει. Αισθάνομαι το σώμα μου να αιωρείται σαν Zeppelin πάνω απ'το γρασίδι. Σα μικρό κύμα μες στην κατακόκκινη λαοθάλασσα, πανηγυρίζω στο γκολ του Lua Lua, ο οποίος φέρνει τις τούμπες του ακριβώς μπροστά μας. Χτυπιέμαι και φωνάζω σα μικρό παιδί στη φάση του πέναλτυ, διακρίνοντας το άδικο σφύριγμα του Τσίκινη. Ενώνω τη φωνή μου με χιλιάδες άτομα σ'ένα παρατεταμένο γιουχάισμα, μέχρι την απόκρουση του Νικοπολίδη. Χειροκροτώ σε κάθε φάση, ακόμη και μετά τη λήξη, ασταμάτητα...

Πλέον, βλέπω (στην τιβί) τα εντός έδρας με άλλο μάτι - γιατί ήμουν κι εγώ εκεί...

Κυριακή, 13/01/08

Τόπος : Σπίτι μου,σπιτάκι μου

Ώρα : 19:00

η φωτογραφία είναι από εδώ

Έχοντας επιστρέψει πριν μισή περίπου ώρα από ένα θαυμάσιο τριήμερο στο Περτούλι, κάθομαι στον καναπέ, δίπλα στα φιλαράκια μου, με τα κασκόλ και τις φανέλες στις θέσεις τους (τα γούρια), όταν ακούγεται το σφύριγμα της έναρξης. Το Ντέρμπυ ξεκινά κι όσο περνά η ώρα, μια αίσθηση έντονης δυσαρέσκειας "φορτίζει" την ατμόσφαιρα. Ο Ολυμπιακός, στέκεται σα χαμένος μπροστά σ'έναν Παναθηναϊκό, πιό συνειδητοποιημένο και σταθερό. Τα λάθη διαδέχονται το ένα τ'άλλο και η διαιτησία "χάνει λάδια". Η φάση του πέναλτυ θυμίζει έντονα την αντίστοιχη στον αγώνα με την Ξάνθη (ως απόφαση), μ'έναν ψύχραιμο Νικοπολίδη απέναντι στον ανέτοιμο - προφανώς - Παπαδόπουλο. Χάνονται ευκαιρίες και για τις δυο ομάδες - σαφώς περισσότερες για τους "πράσινους". Το τελικό σκορ δεν αντιπροσωπεύει την εικόνα του ματς, κάτι που θα τονίσει αργότερα με τις δηλώσεις του - με κάπως άγαρμπο τρόπο - ο Γκούμας. Οι "κόκκινοι" έδειξαν τον κακό εαυτό τους - κι ανανέωσαν το ραντεβού με τον "αιώνιο αντίπαλο" για το βράδυ της Τετάρτης.

Τετάρτη, 16/01/08

Τόπος : Σπίτι μου, σπιτάκι μου..ως συνήθως

Ώρα : 21:30

οι φωτογραφίες είναι από εδώ

Το ματς ξεκινά και οι όροι (σε σχέση με το κυριακάτικο) αντιστρέφονται από τα πρώτα κιόλας λεπτά και πιό συγκεκριμένα από το 6', όταν το απίστευτο σουτ-γκολ του Lua Lua "ανάβει τα αίματα" και αποδεικνύει πως ο Ολυμπιακός ξόρκισε τους δαίμονες του αγώνα της Κυριακής και μπήκε στο γήπεδο αποφασισμένος να "χτυπήσει" το ματς. Όσο περνά η ώρα, τόσο δείχνει τον καλό του εαυτό, απέναντι σ'έναν Παναθηναϊκό που, με καλύτερο παίκτη για μια ακόμη φορά τον Ivanschitz (αλλά, τι να το κάνεις...) και με κορυφαία ίσως φάση το χαμένο τετ - α - τετ του Σαλπιγγίδη, δείχνει ανήμπορος να αντιδράσει. Τα γκολ, του Τοροσίδη στο 63'και του Kovacevic στο 65', σφραγίζουν τη νίκη ενώ το ΘΑΥΜΑΣΙΟ γκολ του Nunez στο 79', εκτινάσσει το θρίαμβο στα ύψη. Πλέον, ευχόμαστε κι ελπίζουμε να δούμε ΑΥΤΟΝ τον Ολυμπιακό και στην Ευρώπη...

Υστερόγραφο α' (το χιουμοριστικό) : Το παρόν ποστ είναι ιδιαίτερα αφιερωμένο στον φίλτατο μπαμπάκη, με τους ερυθρόλευκους χαιρετισμούς μου! : )

Υστερόγραφο β' (το οργισμένο) : Θλίβομαι βαθύτατα που, εν έτει 2008, η καφρίλα κι ο κωλοπαιδισμός οπλίζουν τα χέρια κατάπτυστων ανθρώπων (;) που σκορπούν το θάνατο. Αίσχος...

Στον player, οι Scorpions και το "Rock you like a hurricane".

Επιστροφή.

2008-01-09T19:42:00.000+02:00

*Η συννεφούπολη - μέσα απ'το αεροπλάνο*

Με ταξιδάκι στο Νότο αποχαιρέτησα το 2007 και υποδέχτηκα το '08. Οι μέρες πέρασαν γρήγορα, όπως γρήγορα κύλησε και η χρονιά αφήνοντας τα ίχνη της μέσα και γύρω μου. Όμορφες στιγμές με αγαπημένα πρόσωπα, καινούριες - πολυπόθητες - γνωριμίες και μια τρυφερή, γιορτινή διάθεση, στιγμάτισαν αυτό το ταξιδάκι κι έθεσαν τις βάσεις για ένα χαμογελαστό, νέο έτος. Οκ....ήταν κι οι βόλτες -με καφέ- στην παραλία της Χαλκίδας και το σόπινγκ θέραπυ στο Μολλ και η εμπειρία στο Καραϊσκάκη (θα ακολουθήσει ποστ, αφιερωμένο, κυρίως, στον μπαμπάκη ; ))...μέχρι και το σεισμό αισθανθήκαμε (αυτό βέβαια δεν κατατάσσεται στις "ό,τι καλύτερο" στιγμές) ! Στα "παράδοξα", συναντάμε τα -2,5 κιλά (είναι ίσως η πρώτη φορά που σνομπάρω τοιουτοτρόπως τους κουραμπιέδες και τα μελομακάρονα...) και την αποφυγή κατασπατάλησης των χρημάτων που επιμελώς φύλαγα στο πορτοφόλι (το τελευταίο, εντάσσεται στο τοπ φάιβ των επιτευγμάτων μου...).

Ποτέ δεν ήμουν καλή στο να θέτω μακροπρόθεσμους στόχους. Ίσως και να το παράτησα κάποια στιγμή, γιατί εκτόξευε τα αγχοκύτταρά μου (όπως λέμε τριγλυκερίδια....αλλά καμία σχέση) στα ύψη. Θέτω, λοιπόν, επιτόπου τρείς κοντινούς : να περάσω καλά το ερχόμενο τριήμερο στο Περτούλι, να βγάλω ένα πρόγραμμα από Δευτέρα για την ερχόμενη εξεταστική και να ξεκινήσω λίαν συντόμως γυμναστήριο. Η διάθεση υπάρχει για κάθε ένα από αυτά...κι αυτό από μόνο του αποτελεί ένα άκρως θετικό στοιχείο. Γιατί, είπαμε...μας μπήκε καλά το '08 ; ) .

Στον player, o Patrick Nuo και το "Watching over you" γιατί μας φτιάχνει τη διάθεση!

...and a happy new year!

2007-12-24T21:05:00.000+02:00

Η φωτογραφία μπορεί να είναι παρόμοια με την περσινή (το κλασσικό, "ψωριάρικο" φοιτητόδεντρο!) αλλά κάποια πράγματα έχουν αλλάξει. Ένας χρόνος προστέθηκε στο τεφτέρι και μαζί μ'αυτόν, πολλές εικόνες, συναισθήματα, χρώματα, εμπειρίες...καινούριες φιλίες (διαδικτυακές και μη) και αμέτρητες στιγμές γέλιου. Και αυτό, είναι το πιό σημαντικό. Μαζί με την υγεία μας βέβαια, για την οποία στέλνω μια τεράααστια ευχή σε όλους εσάς, με πολλές ακόμη για ΚΑΛΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ και μια ΥΠΕΡΟΧΗ νέα ΧΡΟΝΙΑ!

Θα τα πούμε σε καμιά δεκαριά μερούλες, με πολλές φωτογραφίες κι ακόμη περισσότερα νέα...

Φιλάκια*

Στολισμός Ι.

2007-12-17T18:43:00.000+02:00

Πριν μερικές μέρες, φόρεσε η πόλη τα γιορτινά της και μπήκε στους εορταστικούς της ρυθμούς. Από σήμερα ξεκίνησε και το εορταστικό ωράριο της αγοράς και παρόλο το τσουχτερό κρύο, ο κόσμος άρχισε να βγαίνει για δωράκια και βολτίτσες *(ο αστερίσκος έγκειται σ'ένα τεράαααστιο θέμα το οποίο θα ήθελα να θίξω κάποια στιγμή). Φέτος, επιλέχθηκαν διάφοροι εικαστικοί τρόποι στολισμού, όπως είναι οι άγγελοι (θέματα μεγάλων ζωγράφων) που κοσμούν κεντρικά κτίρια της πόλης και τα δέντρα (ένα κόκκινο, ένα μπλε κι ένα άσπρο) που στήθηκαν σε τρείς διαφορετικές πλατείες - συγχωρήστε την άγνοιά μου...γνωρίζω μόνο για το μπλε, πως συμβολίζει το χειμώνα - . Κάθε χρόνο, τα καταστήματα συμμετέχουν σ'έναν άτυπο διαγωνισμό καλύτερου στολισμού. Αυτό ισχύει και για τα σπίτια, με...τραγελαφικά σε ορισμένες περιπτώσεις αποτελέσματα (η αποθέωση του κιτσ)!

Στολισμένη είναι και η παραλία, μόνο που δεν κατόρθωσα ακόμη να τραβήξω φωτογραφίες (σώκλειστη τόσες μέρες...). Αυτό που μόλις διάβασα κι έφριξα, είναι πως έκλεψαν τους καλικάντζαρους που είχαν τοποθετηθεί σε συγκεκριμένο σημείο (πηγή :http://www.kavalanet.gr/enimerosi/news_static/EEAZlukkAyHRvXcGUX.php ).

Δε θα μπω στον κόπο να σχολιάσω...

Εις αύριον, με περισσότερα ντοκουμέντα.

Έκτακτο ανακοινωθέν.

2007-12-15T00:03:00.000+02:00

Η γαστρεντερίτιδα μαστίζει...αλλά, έξω ο καιρός χιονίζει!

Περαστικά μας (καλό στούμπωμα και τα συναφή...) ...κι αύριο, ραντεβού στην πλατεία για χιονοπόλεμο!

UPDATE

...δεν είναι ωραίο να ξυπνάς με τέτοιες εικόνες; ; )

Κυριακή.

2007-12-09T21:25:00.000+02:00

Βροχερή, μουντή και κυματώδης η μέρα σήμερα...αλλά, συνάμα, ζεστή και φωτεινή, μιας και η μανούλα που τη λεν κι Αννούλα, μας μάζεψε όλους σε μια ταβερνούλα και τα περάσαμε όμορφα πολύ. Κι ας λυσσομανούσε έξω ο κυρ Νοτιάς. Πλακώσαμε τα τσίπουρα και στο τσακ κρατήθηκα να μη βουτήξω για χταπόδια. Τιπ της ημέρας : η εορτάζουσα φέρνει κοντά τους ανθρώπους...η σκορδαλιά τους απομακρύνει!

Παρένθεση :

(Χρόνια Πολλά, μανούλα! Σ'αγαπώ και σε χαίρομαι...)

Η παρένθεση κλείνει μ'ένα δάκρυ ευτυχίας κι ένα γλυκό χαμόγελο...

Αύριο το απόγευμα θα επισκεφθώ τον σούπερ ουάου - ανακαινισμένο (κι επί πέντε χρόνια κλειστό λόγω γραφειοκρατικού κωλύματος...) κινηματογράφο "Απόλλων" , για να παρακολουθήσω την προβολή του ντοκυμαντέρ της Ελίνας Τραϊφόρου, "Ο ήλιος χάθηκε", με θέμα την καταστροφική πυρκαγιά στην Καβάλα, τον Αύγουστο του 1985. Λεπτομέρειες, απόψεις και τα συναφή, στο επόμενο ποστ.

Επίσης, ήρθε η ώρα να ξεσκονίσω τη φωτογραφική και να απαθανατίσω τη γιορτινή Καβάλα. Για να μπούμε και λίγο στο κλίμα των ημερών... ; )

Στον player, η Stevie Nicks στο "Sorcerer".

...

2007-12-05T17:43:00.000+02:00

Παρατηρώ...

...και μόλις "γεμίσει" κι η τελευταία ίριδα, θά'ρθω να σου τα πω...

Στον player, Alan Parson's Project και "Eye in the sky".

(χ)αλλάζει.

2007-11-19T21:10:00.000+02:00

Αν μπορούσαμε να επηρεάσουμε τον καιρό με τη διάθεσή μας, το σίγουρο είναι πως θα έριχνε πολύ χαλάζι αυτές τις μέρες. Δεν ξέρω τι ακριβώς συμβαίνει...Ένα σύννεφο αρνητικής ενέργειας έχει μπαστακωθεί πάνω απ'τα κεφάλια μας και δε λέει να φύγει. Η ατμόσφαιρα είναι μονίμως ηλεκτρισμένη, πολλές φορές και εχθρική. Νεύρα και ένταση και μια διάχυτη ειρωνεία που περιμένει το κλικ για να ξεπεταχτεί. Και αμφιβολία και αποσυντονισμός και μια συνεχής αναβλητικότητα που στάζει λίπος - κοινώς, μου προκαλεί πλέον αηδία. Κυρίως γιατί επανέρχονται τα πρέπει εκεί που είχαν αρχίσει να ριζώνουν τα θέλω. Αλλά η κατάληξη είναι σταθερή - κύλισμα στο βούρκο και βουτιά στον πάτο παρέα με τα μυξομάντηλα, πολύ βήχα (ξανά και again) και τη συναισθηματική μου σαβούρα. Και, μη νομίζεις ότι στα 26 είναι δύσκολο να περάσεις κρίση. Η μαλακία είναι πως πας να τραβήξεις κι άλλους μαζί. Αλλά, ο πάτος έχει χώρο μόνο για έναν.

Κλείσε την ομπρέλα κι άσε το χαλάζι να κάνει τη δουλειά του. Και μετά, ανέβα.

Στον player, το υπέροχο "Xibalba" του Clint Mansell από το OST "The Fountain".

Πάμε γήπεδο;

2007-11-12T23:59:00.000+02:00

Ε, λοιπόν τώρα κατάλαβα γιατί οι άνδρες γουστάρουν να πηγαίνουν στο γήπεδο. Εκτονώνονται βρε παιδί μου. Φωνάζουν, σιχτηρίζουν (συνήθως το διαιτητή, τον προπονητή της αντίπαλης ομάδας, τον τέταρτο, τον επόπτη -πάντα ο ένας από τους δύο τη σκαπουλάρει - κι όποιον αναπληρωματικό ξεμυτά από τον πάγκο), μουτζώνουν, ξαναφωνάζουν, σιχτηρίζουν ασταμάτητα, βραχνιάζουν, το σιχτήρισμα δεν έχει τελειωμό, γελάνε...Αλλά, μιλάμε για πολύ γέλιο. Αφού να σκεφτείς, ως "επίσημο γούρι", άρχισα να πηγαίνω κι εγώ μαζί...και φεύγω με διπλωμένους από τα γέλια κοιλιακούς. Επίσης, υπάρχουν και "οι μορφές" : ο Μάκης με το πούρο του, οι "ντουλάπες" του Μάκη, ο Θανάσης που τρέχει πάνω κάτω και ξεσηκώνει τα πλήθη, "οι απέναντι με τα τύμπανα" που δίνουν ρυθμό και ο κυριούλης με τα σπόρια και τα αναψυκτικά. Το μόνο που λείπει είναι το προνόμιο του replay. Το αντιπαρέρχομαι συμμετέχοντας στο σιχτήρισμα. Δημοφιλές σύνθημα : "πάρτε το χαμπάρι, ανεβαί-νουμε"! ; )

Επιστρέφω με κινηματογραφική διάθεση.

Purple.

2007-10-30T20:38:00.000+02:00

Η εβδομάδα μας μπήκε με βροχή. Μωβ βροχή, που οι σταγόνες της έχουν την ικανότητα να παίζουν με τη διάθεση. Μ'ένα πλατς, ξυπνάς σ'ένα ασανσέρ που βουτά με ιλλιγγιώδη ταχύτητα στο κενό. Μωβ είναι κι αυτό - σαν τη βροχή. Και σε καταπίνει με ευχαρίστηση, ενώ προσπαθείς να πιαστείς από κάπου πριν προλάβει να σε χωνέψει και χάσεις κάθε πιθανότητα διαφυγής. Κάπου στο βάθος, ακούς μια φωνούλα. Είναι αυτή της λογικής. Μάχεται με το συναίσθημα - χρόνια τώρα. Σπάνια κερδίζει...αλλά ποτέ δεν το βάζει κάτω. Κι η διάθεση είναι ακόμα μωβ...

Σιχάθηκα την υποκρισία αυτής της πόλης, που τόσο λατρεύω. Και το σνομπισμό. Και τη στασιμότητα. Και την αδιαφορία. Και το δήθεν. Αλλά αυτά θα τα πούμε σε άλλο ποστ. Προς το παρόν, πάω να δω Λάκη, μπας και σκάσω κανένα χαμόγελο...

Στον player, o Prince στο αγαπημένο "Purple rain". Για όσο κρατήσει το μωβ...

Κούπε(πε)ς.

2007-10-24T19:05:00.000+03:00

Ο αξιότιμος the_sailor, με προσκάλεσε να παρουσιάσω την αγαπημένη μου κούπα. Μόνο που δε θα μπορούσε να είναι μόνο μία, μιας κι έχω μια τρέλα με δαύτες - και σε λίγο δε θα έχω χώρο στην ήδη μικροσκοπική μου κουζίνα για τίποτε άλλο! - . Ιδού λοιπόν μερικές αγαπημένες...

Οι δύο συγκεκριμένες ζουζουνίστικες, κατέληξαν ως μολυβοθήκες (μόνο μολύβια δεν έχουν μέσα...) στο γραφειάκι μου.

Kenny, Winnie, Taz, Tweety, Sylvester...κοινώς : λατρεύω τα cartoons και φαίνεται!

Η πρώτη υποδηλώνει το μέγεθος του κολλήματος με τη γνωστή και μη εξαιρετέα τηλεοπτική σειρά. Όσο για τη δεύτερη...λατρεύω το koyote. Τέλος.

H πρώτη είναι από το μαγαζί της μανούλας...Μόλις την είδα είπα : καλός ο Van Gogh...σε Dali δεν είχε κάτι;;;; (με είπε αχάριστη - ακόμη ψάχνω το γιατί... : p )....Οι άλλες δύο είναι η χαρά του πρωϊνού καφέ. Με χρώματα και λουλούδια και μια ζεστή καλημέρα, ανάλογα με το μέρος στο οποίο θα ήθελες να βρίσκεσαι.

Η επόμενη θα είναι με τον Remy ; )

Clouds in your sky.

2007-10-23T15:49:00.000+03:00

Οι άνθρωποι είναι σαν τα σύννεφα. Έρχονται και φεύγουν. Κάποια, κρατούν μια γωνιά στον ουρανό σου και τον γεμίζουν χρώματα - άλλα, αφήνουν μερικές σταγόνες και συνεχίζουν την πορεία τους στον μακρύ ορίζοντα. Αρκεί μια καταιγίδα για να λιώσει τις αντοχές σου, να σε γεμίσει οξύ, και πόνο, και πίκρα...Και τότε, έρχονται εκείνα, τα φωτεινά, και διώχνουν τη μαυρίλα, και καθαρίζουν τις πληγές σου με μια βροχούλα που στάζει μέλι, και δύναμη, κι αγάπη. Αγάπη ανιδιοτελή, που σπάει σε χίλια κομμάτια και συναντά τα χρώματα της ίριδας - και μαζί, σχηματίζουν μια εικόνα στον ουρανό σου : ένα χαμόγελο, μ'ένα δάκρυ ευτυχίας...

Σήμερα ακούμε τους Archive στο "Cloud in the sky".

Γουφ!

2007-10-12T23:20:00.000+03:00

Την πρώτη φορά που την είδα - εμφανίστηκε ξαφνικά κι από το πουθενά στην παραλία - με πλησίασε "κλαίγοντας" για να εισπράξει χάδια. Μου έκανε εντύπωση το βλέμμα της. Απίστευτα μελαγχολικό, αντανακλούσε μια απέραντη πικρία - μιας ζωής μοναχικής, σκληρής, γεμάτης φόβο. Τη δεύτερη φορά, η κοιλίτσα της είχε φουσκώσει λίγο. Κατόπιν, εξαφανίστηκε για ένα μικρό χρονικό διάστημα...κι επέστρεψε εμφανώς αδυνατισμένη, αναζητώντας τροφή για να βυζάξει τα μικρά της. Δεν ανακαλύψαμε που τα είχε κρύψει - ελπίζω να επέζησαν.

Κάθε φορά που συναντώ τέτοια πλασματάκια, στενοχωριέμαι γιατί δεν μπορώ να τους προσφέρω στέγη. Κανόνες και μαλακίες. Κι έλλειψη χώρου. Και το ότι σκεφτόμαστε να υιοθετήσουμε ένα μικρό, είναι ακόμη υπό σκέψη. Πρέπει οι συνθήκες να είναι τέτοιες, που να μπορούμε να τα βγάλουμε πέρα, με σύνεση κι υπευθυνότητα.

Στις 4 του μήνα (παγκόσμια ημέρα των ζώων), κατεβήκαμε για ένα καφεδάκι σε κεντρικό πεζόδρομο της πόλης. Απέναντι ακριβώς, είχαν στήσει ένα πρόχειρο περίπτερο τα μέλη του φιλοζωϊκού σωματείου "Αίσωπος". Πρόκειται για ένα σωματείο που μετρά 15 χρόνια ύπαρξης και αγωνίζεται για τα δικαιώματα των ζώων και τη φροντίδα αυτών. Δυστυχώς τα προβλήματα είναι αρκετά, οικονομικής κυρίως φύσης, και η στήριξη των τοπικών μέσων ελάχιστη έως μηδαμινή.Παρ'όλα αυτά, η αγάπη για τα ζώα ενισχύει την αποφασιστικότητα και τη διάθεσή τους να συνεχίσουν την προσπάθεια που με τόση θέρμη υποστηρίζουν όλα αυτά τα χρόνια. Και, κάτι μου λέει πως, το Τσουνάμι θα βρεί σύντομα μανούλα, αν δεν έχει βρεί ήδη... ; )

Shitty days.

2007-10-08T22:33:00.000+03:00

photo by Marzie

Αφήνεις πίσω σου μια βδομάδα που σ'έτρεξε πολύ, για δουλειές, δηλώσεις, εκ-δηλώσεις και για να σου πέσει και λίγο ο κώλος (το φάρδος, του φάρδους, ω!). Σκέφτεσαι πως έχεις μπροστά σου το τελευταίο, π.γ. Σαββατοκύριακο (π.γ. = προ γαμ***ού), κλείνεις τα μάτια και φτιάχνεις μια τρισδιάστατη (τα εφέ σε μάραναν..) λίστα με τα μαστ : καφέδες, πολλούς καφέδες, σινεμά (έρχεται σχετικό ποστ λίαν συντόμως...), κλαμπάκι το Σαββατόβραδο (τα γενέθλια γαρ), και την Κυριακή στο γήπεδο (ΑΟΚ - Δόξα Δράμας - μιλάμε για ΤΟ ντέρμπυ). Κατόπιν, αρχίζουν τα τσέκια : καλή διάθεση, τσεκ...παρέα, τσεκ..."ο καιρός είναι καλός, τα πουλάκια κελαηδούν και θα βάλω τα καλοκαιρινά μου", τσεκ...ντουντούκα για το γήπεδο, τσεκ...φράγκα, κάτι παίζει...τσεκ. Ξέχασες όμως το σημαντικότερο. Δεν ενημέρωσες το αντιβάιρους! Βρήκε παράθυρο η ίωση και μπήκε (που****). Ξάφνου, η τρισδιάστατη λίστα εξαφανίζεται ως δια μαγείας και στη θέση της, εμφανίζονται οι πρώτες μύξες (τι μου θυμίζει αυτό...). Το τραπέζι του σαλονιού, μετατρέπεται σε πρόχειρο φαρμακείο - καραμέλες για το λαιμό, θερμόμετρα, μυξομάντηλα, ασπιρίνες, ντεπόν, ντεπόν μάξιμουμ, οτριβίν, κούπες με τσάι, πιάτα με υπολείμματα σούπας...κι από δίπλα, μια στίβα βιβλία κι άλλη μια, με dvdιά - α, ναί...πήραμε και καινούρια τηλεόραση...(μα Ένα πλάσμα... ; )). Η απάντηση στο "πώς είσαι;" είναι ένα παρατεταμένο γκουχουχουγκου με ολίγον φτέρνισμα και το επακόλουθο μπινελίκι. Σάτυρντει νάιτ φίβερ χωρίς Τραβόλτα, αλλά με ρίγος και πολύ βιξ. Και σήμερα, Δευτέρα, τα βάζεις με το βήχα που σού'χει κάψει το στήθος, ενώ -καλό αυτό- έχεις να καπνίσεις απ'την Πέμπτη (α, ναι...ένα μήνα είχε κρατήσει η αναλαμπή : $ ). Και νά σου τα τρεμπόν (αλλά καθόλου...tres bon) και τα σιρόπια και τα τσάγια...και τα μπινελίκια, να μην ξεχνιόμαστε.

Θέλω να πάω στο Μεξικό. Τέλος.

Χιούμορ.

2007-10-03T03:29:00.000+03:00

Ζω ένα χιούμορ - κατά το "ζω ένα δράμα". Άκυρη η φράση, αλλά το χιούμορ (ποικιλοτρόπως..) αποτελεί κομμάτι του εαυτού μου. Η μόνη στιγμή από την οποία απουσιάζει, είναι το πρωϊνό ξύπνημα. Μη μου μιλήσεις για μισή ωρίτσα...Περίμενε υπομονετικά μέχρι να σκάσω το πρώτο χαμόγελο και μετά προσδέσου, κι ακολούθησέ με σε μια άκρως "χιουμορίζουσα" διαδρομή. Ακόμη κι αν αυτή σε βγάλει σε μια αίθουσα, όπου βρίσκεσαι συνωστισμένος με δεκάδες βουπουτζήδες (βουπουτζής = φοιτητής Β(ου)ιομηχανικής Π(ου)ληροφορικής) και προσπαθείς να αποφύγεις τις ξόφαλτσες -και μη- αγκωνιές και τα "θα σου φάω το νύχι" ποδοπατήματα μέχρι να κατορθώσεις να δηλώσεις το ρημαδοεργαστήρι. Και τώρα, που ορθώνεται μπροστά σου ένα τεράστιο βουνό, υποσχέσου ότι θα το έχεις μαζί σου -μέσα σου και γύρω σου- μέχρι να φτάσεις στην κορφή. Κι άσε το γέλιο να σβήσει εκείνες τις μαύρες στιγμές, που προσπαθούν να σε ορίσουν.

Είμαι ευτυχισμένη. Γιατί έχω δίπλα μου ανθρώπους που εκτιμούν το χιούμορ. Σαν έννοια, σαν γνώρισμα, σαν πτυχή της καθημερινότητας. Και παίζουμε μ'αυτό. Και γελάμε, και τσατιζόμαστε ενίοτε...αλλά αγαπιόμαστε. Και γελάμε πάλι. Το ζούμε.

Χθες, ο ανορθόγραφος είχε γενέθλια. Και τα γιορτάσαμε με δόξα και τιμή. Αλλά, πες μου...φταίω εγώ που είμαι πολύ καθίκι και διάλεξα την τούρτα;;; ; ))))

Ratatouille.

2007-09-26T15:24:00.000+03:00

Πείτε μου...όχι, πείτε μου : θα υπήρχε ποτέ περίπτωση να ερωτευτείτε έναν αρουραίο;;; Κι όμως...η γνωστή φράση "ποτέ μη λες ποτέ" ήχησε στ'αυτιά μου, όταν τελείωσε η προβολή του καινούριου αριστουργήματος της Disney, που έχει ως τίτλο ένα παραδοσιακό, γαλλικό πιάτο λαχανικών (Ratatouille nicoise). Μετά τον Mickey (αν και, η "Ντισνεϊκή" αδυναμία μου είναι ο Donald), τον Mighty Mouse και τον Tom, ήρθε ο Remy να αποτελέσει το πιό γλυκό καρτουνίστικο τρωκτικό που έχω συναντήσει! Με το μελιστάλαχτο -ενίοτε μελαγχολικό- βλέμμα και το απαράμιλλο ταλέντο του στη μαγειρική, σε παρασύρει σ'ένα γαστριμαργικό ταξίδι στην καρδιά του Παρισιού, ενώ η καλοδουλεμένη παραγωγή (Pixar Animation Studios - Walt Disney Pictures) χαρίζει χαμόγελα σε μικρούς και μεγάλους. Ε, ναί λοιπόν...το Ratatouille είναι το καινούριο μου κόλλημα και το συστήνω ανεπιφύλακτα! (την επόμενη φορά θα σας μιλήσω για τους Simpsons... ; ) )

ΦθιΝΟπωρος.

2007-09-21T00:25:00.000+03:00

Άστραψε και βρόντηξε χθες ο Φθινόπωρος, στην προσπάθειά του να κάνει θεαματική είσοδο στα μέρη μας. Συννεφιά, βροχή, κρύο, συννεφιά...κι εγώ, με την πλεκτή, κόκκινη ζακέτα στους ώμους κι ένα συνάχι να με γυροφέρνει, να σκέφτομαι πως να αιχμαλωτίσω μερικές ηλιαχτίδες σε μια γωνιά, για τις δύσκολες στιγμές. Να παρακολουθώ "μουδιασμένη" τα γεγονότα εντός κι εκτός της καθημερινότητάς μου, επιδιώκοντας μια νοητή περιπλάνηση στην αγαπημένη μου παραλία. Να προσπαθώ ν'απαλύνω τη μαυρίλα, πλάθωντας εικόνες - άμμος στη χούφτα, και πλατσούρισμα στην ακροθαλασσιά, κι ατελείωτο παιχνίδι, και θαλασσινό αεράκι, κι αλμύρα, και χάζι κάτω απ'τον έναστρο ουρανό... - μπορώ να κρατήσω την καλοκαιρινή μου διάθεση για λίγο ακόμα; - Και ξαφνικά, θόρυβος. Ραγδαίες εξελίξεις στο ΠΑΣΟΚ, και ορκομωσία της νέας (τα ίδια Παντελάκη μου) κυβέρνησης, και φραπόγαλα στα πέτα, και ανακατατάξεις, και παράθυρα, και συνέδρια, και κολοκύθια με τη ρίγανη.

Αυτό με τη φοράδα και τ'αλώνι το ξέρετε;

Στον player, Planet Funk και "Ultraviolet days".

Τριήμερο.

2007-09-14T14:55:00.000+03:00

Σε λίγη ώρα φεύγω. Λέω να περάσω ένα τελευταίο τριήμερο στην αγαπημένη μου παραλία. Μακριά από το προεκλογικό κλίμα που ποτέ δε μου άρεσε. Αραχτή, πλάι στο κύμα με τις μουσικές μου. Και διάβασμα. Και μπιριμπομαραθώνιους. Και ψαράκια στα κάρβουνα. Και μερικές τελευταίες βουτιές, όσο το επιτρέπει ο καιρός. Και παρτάκι για τα γενέθλια ενός φίλου. Και αγκαλιά με τα δικά μου χρώματα, κι όχι μ'αυτά που μας ζαλίζουν τόσες μέρες. Με το μπλε της θάλασσας που τόσο λατρεύω. Το πράσινο της καρυδιάς που θεριεύει εκεί, στην αμμουδιά. Και το κόκκινο του ουρανού, στη δύση του ηλίου.

Καλή επιτυχία στην εθνική μας. Είμαστε μαζί τους, έστω κι από απόσταση.

Τα λέμε την Κυριακή.

Η παραλία,ο συγκάτοικος,η μεγάλη απόφραξη και μια καμμένη τηλεόραση.

2007-09-07T19:19:00.000+03:00

Η σημερινή κακοκαιρία μ'έκανε να διαπιστώσω πόσο γρήγορα έφυγε το φετινό καλοκαίρι...Ένα -για πολλούς- μαύρο, θλιβερό, πονεμένο καλοκαίρι. Από αυτά που θέλεις να σβήσεις από τη μνήμη και τα τεφτέρια σου, αλλά ξέρεις πως πάντα θα υπάρχει εκεί και θα σου φέρνει στο μυαλό εικόνες οργής, θλίψης κι αγανάκτησης..και δάκρυα στα μάτια. Κι ας πέρασες δυο υπέροχες βδομάδες στην αγαπημένη σου παραλία. Κι ας ένιωσες ενδόμυχα τύψεις για τις ξέγνοιαστες στιγμές, όταν ο θάνατος συμμάχησε με την πύρινη κόλαση κι έκοψε το νήμα δεκάδων συνανθρώπων σου.

R.I.P.

Αλλάζω διάθεση σαν τις κάλτσες που, μία μετά την άλλη μουσκεύω με τις συχνές εξορμήσεις μου στην υγρή βεράντα. Μπήκε ο Σεπτέμβρης και μας προσγείωσε απότομα σε μια καθημερινότητα που προσπαθούσα επιμελώς τόσο καιρό να αποφύγω. Άφησα στην άκρη τον Pratchett και ξανάπιασα τα Δίκτυα και τις Βάσεις Δεδομένων. Κι εκεί που έλεγα ότι θα φουντάρω απ'τον έκτο, τσαααααααακ, σκάει μύτη ο κολλητός, άρτι αφιχθείς κι απολυμένος από τις ένοπλες δυνάμεις και πανέτοιμος (λέμε τώρα...) να συνεχίσει τις ένδοξες σπουδές του. Και κάπου εκεί, μας χτύπησε κατακέφαλα ο λαμπτήρας του Αρχιμήδη και αποφασίσαμε να συγκατοικήσουμε. Όταν δε, μου είπε ότι του αρέσει να σιδερώνει, αγόρασα ένα τεράστιο λουκέτο για να κλειδώνω κάθε βράδυ την εξώπορτα. Τα πρωϊνά, θα του κάνω ηλεκτροσόκ και όταν πέφτει για ύπνο, θα του κοτσάρω τα ακουστικά και θα βάζω στο repeat ένα cd με φράσεις όπως "Η Εύη είναι πολύ καλό κορίτσι και είμαι πολύ ευτυχισμένος που μένουμε μαζί".

Η τύχη δε αυτού του παιδιού είναι μεγάλη...αν σκεφτείς ότι μία μέρα πριν έρθει στο σπίτι, έγινε μια πιτσικουλιά στο αποχετευτικό, βούλωσε και γέμισε ο κόσμος νερά (ευτυχώς, όχι και τίποτε άλλο...). Απλά, ήμουν για κάποιες ώρες αγκαλιά με τη σφουγγαρίστρα και έτρεχα στον τέταρτο (ώρες-ώρες, χαίρομαι που έχω τη μανούλα δυο ορόφους παρακάτω...) για την ανάγκη μου.

Σήμερα το πρωί, είχαμε και μια απώλεια. Τα έφτυσε η τηλεόραση. Ίσως παρεξηγήθηκε από τα φτυσίματα και τις μούτζες που έπεφταν κατά κόρον κατά τη διάρκεια του χθεσινού debate και αποφάσισε να αυτοκτονήσει.Εν μέρει, δεν την αδικώ. Στο τσακ τη σώσαμε πριν κανένα εξάμηνο από εγκεφαλικό. Άκουγε και τις συζητήσεις περί πλάσματος...και είχε αρχίσει να απελπίζεται. Είναι καιρός λοιπόν να επανέλθει το πλάσμα στη συζήτηση. Όχι ότι με χαλάει να βλέπω τον Julian (Nip/Tuck) κάθε βράδυ σε μια LCDίτσα με surround...;)))))

Αγαπημένοι ηθοποιοί.

2007-08-10T12:44:00.000+03:00

Αυτό το ποστ προσπαθούσε επί μία (άντε, μισή - είπα να το κάνω πιό δραματικό ; )) ολόκληρη μέρα να αναρτηθεί αλλά ε μπαντς οφ σκοτεινές δυνάμεις δεν του το επέτρεψαν. Σήμερα, η σκοτεινή δύναμη είναι μία, η οποία σε 1 περίπου ωρίτσα θα με παραλάβει για να πάμε στη φωτο του προηγούμενου ποστ. Κι επειδή ακόμη δεν έχω ετοιμάσει τα μπαγκάζια μου, θα είναι ένα φαστ-ποστ, με κέτσαπ και μουστάρδα. Ιδού λοιπόν, 10+1 φωτογραφίες (δε μετράνε σ'αυτό το ποστ κανόνες....ντάξει;;;) νέτες, σκέτες, χωρίς συμπληρώματα και συντηρητικά (κάπου εδώ το χάνω και πρέπει να φύγω σας λέω!!) και σκεφτείτε....θα μπορούσαν να είναι περισσότερες!!! ; )

Κι επειδή συνήθως ανακατεύω και τους δικούς μου κανόνες...δε θα μπορούσα να παραλείψω (ήδη τό'χω κάνει με πολλούς, αλλά...) έναν πολυαγαπημένο, σε μια αγαπημένη φωτο..

Καλό ΠΣΚ!

Στον player, οι Wishbone Ash στο "The King Will Come".

Αμαρτίαι γονέων, παιδεύουσι τέκνα.

2007-08-01T21:08:00.000+03:00

Ανασκαλεύοντας το παρελθόν, ενδέχεται να ανακαλύψεις γεγονότα, πράξεις, λόγια κι εικόνες, ικανά ν'αναστατώσουν/αποδιοργανώσουν/γαμήσουν τον ψυχικό σου κόσμο. Και να σ'αφήσουν ν'αναρωτιέσαι για το γαμημένο παρόν σου, για το οποίο είσαι υπεύθυνος, ή μάλλον συν-υπεύθυνος' κι αυτό το "συν" δεν έχει μόνο προσθετική χροιά - παίζει ουσιαστικό ρόλο. Πόσο μάλλον όταν κυρίως τείνει να είναι μείον. Ή ακόμη και υπό. Τραβάς μια χαρακιά κι από μέσα σου αναβλύζουν ένα σωρό "πρέπει" κι "επιβάλλεται" που σού'χουν μεταγγίσει. Που απ'τη μια τα πολεμάς και πας να τα στρογγυλέψεις αλλά, απ'την άλλη, ορθώνονται γωνιώδη και τεράστια μπροστά σου, ζωντανά και προσωποποιημένα. Που στα πέρασαν λίγο αργότερα απ'τον ομφάλιο λώρο, ίσως γιατί για εκείνους ήταν τόσο σημαντικά ή, ίσως, γιατί εκείνοι δεν κατάφεραν ν'ανταποκριθούν σ'αυτά σωστά. "Σωστά":μια έννοια που χάνεται στην υποκειμενικότητά της. Τί είναι σωστό για σένα; Τί είναι σωστό για κείνους; Τί ΗΤΑΝ σωστό για κείνους; Και πώς αυτό επιδρά μέχρι σήμερα στην ευνουχισμένη εσωτερική σου πραγματικότητα; Όχι και πολύ θετικά πάντως. Εποικοδομητικά και καταστροφικά, της Άρτας το γιοφύρι! Γιατί αυτό που εισέπραττες ήταν ένας τρόπος αγάπης που δε σε κάλυπτε. Και δε σε καλύπτει. Και καταπιεσμένα συναισθήματα και συγκαλυμένη, αλλά τόσο φανερή και συνεχή ένταση κι απογοήτευση στην ατμόσφαιρα. Κι η αίσθηση πως "ωρίμασες" υπό την πίεση μιας μπερδεμένης ενηλικίωσης, γαρνιρισμένη με κομματάκια παιδικότητας (βασικό συστατικό, γλυκόπικρο απωθημένο). Κι εσύ, σε μια κατάσταση εκτεταμένης εφηβείας να καλείσαι να τους παρατηρείς ενώ -δεν- μεγαλώνουν, με αλληλοσυγκρουόμενες μέσα σου τις ανάγκες να αγαπάς, να προστατεύεις και να οικειοποιείσαι και απ'την άλλη να φύγεις, να προστατευτείς, να διαφοροποιηθείς, να μην πονάς άλλο. Κι όσο ψάχνεις μέσα σου (γύρω σου) τις απαντήσεις στ'αναρίθμητα ερωτήματα που στοιχειώνουν το μυαλό σου, κρατάς σφιχτά στη χούφτα ένα κομμάτι χαρτί, με μια φράση τυπωμένη :

"Μη με φιλήσεις αν δε μ'αγαπάς ολόκληρο..."

Το παρόν "λυτρωτικό" ποστ γράφτηκε φράση-φράση, στα πλαίσια μιας ψυχαναλυτικής βραδιάς, με ηθικές αυτουργούς την κάτοχο αυτού του βλογ και το λατρεμένο, "μεσαίο" της αδέρφι (που κάαααποτε θα ξανασχοληθεί με το βλογ του...). Συνοδευτικά : Mojito με μέντα, ένα μπολάκι αγγουροκάροτο, φυστίκια Αιγίνης και οι μυρωδιές της βεράντας.

Καλό μήνα να έχουμε.

Illusions.

2007-07-30T02:53:00.000+03:00

Παιχνιδίσματα του μυαλού ή του φακού;

Φ(ρ)άσεις.

2007-07-26T01:42:00.000+03:00

Η ζέστη είναι αφόρητη αλλά τα μπλογκοπαιχνίδια εξακολουθούν να στροβιλίζονται στη δίνη των μπλογκομπάιτς (ζέστη έχει ό,τι θέλω λέω, ντάξει;;). Έλαβα λοιπόν διπλή πρόσκληση, από τους Τάκι Διαστηματάκι και θαλασσόλυκο, για να συμμετάσχω στο παιχνίδι ενός ανήσυχου μπλόγκερ. Με ολίγα καμμένα εγκεφαλικά κύτταρα -λόγω καύσωνα- και πιστεύοντας πως έχω καταλάβει τη διαδικασία ("Βελγίζω" ανησυχητικά..χεχε!) ξεκινώ το εγχείρημα.

1α : "Save water, drink beer."

Δε θα συμφωνήσω για τον απλούστατο λόγο : Πίνω τόνους νερού και μ'ένα ποτήρι μπύρα (άντε, ενάμισυ) κελαηδώ και βλέπω αστρικές καταιγίδες. Οπότε...ατυχήσατε! ;p

1β : "Οι λαοί έχουν τους ηγέτες που τους αξίζουν."

Οφείλω να ομολογήσω πως η πολιτική δεν είναι το δυνατό μου σημείο. Πάραυτα, θα συμφωνήσω και θα συμπληρώσω πως, απογοητεύομαι με τις νεότερες γενιές που, στα πλαίσια του συμφέροντος και του βολέματος, ξεπερνούν σε βλακεία τις παλαιότερες. Κοινώς...την που***σαμε!

2α : "Έστε μάγκας, έστε μπελαλίκ, λα ντε Μπλογκοσφαίρ ο πιό νταήκ, κι έντρεμεν ντρε κάργα ντε μπλογκέρς, γιατί φτιαξάρε στο μινούτο ντε ποστέν."

Οκ. Δεν ξέρω τι ακριβώς θέλει να πεί ο ποιητής (ως άλλος Ζαγοραίος ; )) )κι ίσως παρερμηνεύσω το στχάκιον τούτο. Ορμώμενη όμως από τη "σκοτεινή" του πλευρά, θα το αφιερώσω σ'όλους αυτούς που, κατά καιρούς, μολύνουν τη Μπλογκόσφαιρα με φαρμακερά βέλη, ανούσιες επιθέσεις κι εξευτελιστικά (για τους ίδιους) σχόλια. Στην υγειά σας, ψευτόμαγκες!

2β : "Ο μόνος που καταλαβαίνει το ζόρι σου, είναι ο ίδιος σου ο εαυτός."

http://diastimata.blogspot.com/2007/07/blog-post_2762.html

Δε νομίζω ότι θα μπορούσα να το περιγράψω καλύτερα...

3 : "Όποιος τη νύχτα περπατεί, λάσπες και σκατά πατεί."

Χιουμορίζω γιατί τό'χω ανάγκη, λέμε...Ντάξει;;;;;;;;;;;

4 : "Μην αφήνεις κανέναν και για τίποτα να ορίζει τη ζωή σου, ΣΟΥ ανήκει. Απόλαυσε κάθε της στιγμή και φρόντισε ο καμβάς της νά'ναι γεμάτος χρώματα."

Χωρίς σχόλια...αλλά με πολλά συναισθήματα.

Κάνω ντρίμπλα και πασάρω στους :

αργυρένια

jason

mad2luv

pan

sofi-k

Νερόοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοο!

Cosmopolis-Καβάλα,καλοκαίρι 2007

2007-07-24T17:02:00.001+03:00

Το Cosmopolis έκλεισε τις πύλες του για φέτος...και μας άφησε με όμορφες αναμνήσεις. Cosmoχοροί, cosmoγεύσεις, cosmoσυναυλίες, cosmoδρώμενα...και πολύς κόσμος στην πόλη μας που, παρά τις αντίξοες συνθήκες(τρελή ζέστη), φάνηκε να φεύγει ευχαριστημένος. Οι Sergent Garcia και Arash, για πρώτη φορά στην Ελλάδα, εντυπωσίασαν με το κέφι και τη ζωντάνια τους, οι Λαυρέντης Μαχαιρίτσας, Σάκης Μπουλάς, Αντώνης Μιτζέλος ,Δημήτρης Σταρόβας και Ελεονώρα Ζουγανέλη μας χάρισαν μια εκπληκτική βραδιά γέλιου και μουσικής και οι Reamonn, στο κλείσιμο του φεστιβάλ, απέδειξαν πως το κέφι, η σεμνότητα και η ζωντάνια επί σκηνής-υπό το άκουσμα αγαπημένων τραγουδιών-αποτελούν τον καλύτερο συνδυασμό για μια αξέχαστη μελωδική εμπειρία. Φυσικά-στην Ελλάδα ζούμε...-υπήρξαν κάποια παράπονα για την όλη διοργάνωση και ίσως κάποια πράγματα θα πρέπει να εξεταστούν, ούτως ώστε το καλοκαίρι του 2008 να μιλάμε όλοι για ένα φεστιβάλ που ενώνει τους λαούς και κυρίως, το(ν) δικό μας...

Πι.Ες : Το βιντεάκι(Reamonn-"Alright") είναι λίγο "βάρκα στο γυαλό"...όταν όμως είσαι 1,68, κάθεσαι με τα χέρια τεντωμένα για ώρα, προσπαθώντας να αποφύγεις να έχεις στο πλάνο την γκαούνα του μπροστινού σου κι ο αυχένας σου είναι έτοιμος να κλατάρει...ε, δεν περιμένεις να έχεις και το καλύτερο αποτέλεσμα!;p

Ο Αρκάς κι οι Μαρίνες.

2007-07-17T17:25:00.000+03:00

Ως αθεράπευτη φαν του εκπληκτικού Αρκά, προτείνω ανεπιφύλακτα την καινούρια του δουλειά / θεατρικό με τίτλο "εχθροί αξ αίματος". Μεταφέρω απλά τα του οπισθόφυλλου :

"Μετά από ένα ατύχημα ο Εγκέφαλος πέφτει σε κώμα. Τα υπόλοιπα ζωτικά όργανα, χτυπημένα κι αυτά και χωρίς ηγεσία, ορίζουν μια συνάντηση για να εκτιμήσουν την κατάσταση. Στη συνάντηση έρχονται πρώτα το Παχύ και το Λεπτό Έντερο και αρχίζουν να συζητούν για το επεισόδιο, διαφωνώντας έντονα.Μέσα από αντεγκλήσεις, αντιπαραθέσεις και ξεκαρδιστικούς διαλόγους θα αρχίσει να αποκαλύπτεται μια άλλη πλευρά των πραγμάτων. Αθέατες πτυχές και κρυμμένα μυστικά θα βγουν στην επιφάνεια οδηγώντας την πλοκή σε ένα ευρηματικό φινάλε.Μια εντελώς αποσδόκητη δημιουργία του Αρκά σε θεατρική φόρμα.".

Πι. Ες. : Πολλές πολλές ευχές (αγκαλιές, φιλιά και τα συναφή..) σε δύο κούκλες. Στο αίμα μου και στο χαμένο μου αδέρφι. ; )

Προορισμοί.

2007-07-11T18:09:00.000+03:00

Άλλη μια πρόσκληση της e-θείας κατέφτασε για να ξεσηκώσει μια θύελλα αναμνήσεων. Πέντε αγαπημένοι προορισμοί...πέντε αξέχαστα ταξίδια - εμπειρίες θα έλεγα εγώ. Με ποικίλες αναμνήσεις και συναισθήματα πριν, κατά τη διάρκεια και στο τέλος αυτών. Και είναι αδύνατον να τα χωρέσω όλα σ'ένα ποστ. Τουλάχιστον με λέξεις. Επέλεξα λοιπόν να "ντύσω" την ανάρτηση με εικόνες και πέντε (και κάτι) ιδανικές λέξεις για το καθένα...

*Γαλλία, Μάιος 1995 : Bourgogne - Dijon - Paris - Eurodisney
(1ο ταξίδι στο εξωτερικό)

Φιλοξενία. Μαγεία. Ξεγνοιασιά. Wannabe place. Fondue.

*Σκωτία, Φλεβάρης 2004 : Aberdeen

Αρχιτεκτονική. Wallace. Pubs. Shopping (tea - books) therapy. Must for next time : Edinburgh, Loch Ness, Highlands.

*Κωνσταντινούπολη, 2005 (είμαι ανεκδιήγητη - δε θυμάμαι το μήνα!!)

Αγία Σοφία. Δέος. "Θέλω να πιώ όλο το Βόσπορο". Τοπ Καπί. Καπαλί Ταρσί.

*Περτούλι, Φλεβάρης 2005 : + Ελάτη, Νεραϊδοχώρι

Φύση. Χιόνι. Τζάκι. Οξυγόνο. Ηρεμία.

*Σαντορίνη, Αύγουστος 2005

Ηλιοβασίλεμα. Ενέργεια. Χρώματα. "Γεμάτο βλέμμα". Μετακομίζω άνετα.

It's summertime!

2007-07-05T21:28:00.000+03:00

Αισίως, τελείωσε η "έχει καύσωνα και δεν υποφέρεται" εξεταστική περίοδος (κάπως ανώμαλα για μένα, καθότι έτυχα ξαφνικής, αιματηρής και βάναυσης επιδρομής) και αφού ανανεώσαμε το ραντεβού μας για τον ερχόμενο Σεπτέμβρη, το μόνο που θα μας λείψει απ'το Ίδρυμα είναι η θέα "τη λατρεύω τελικά αυτή τη *&^*%πόλη". Ξαφνικά, βρέθηκα να σχεδιάζω το καλοκαιρινό οργανωτικό πλάνο. Στα "άμεσα προς περάτωση" είναι η γενική φασίνα μιας και, με τη δικαιολογία του διαβάσματος, το σπίτι έχει σκεπαστεί από ένα παχύ στρώμα μπίχλας. Από βδομάδα επιστρέφω στο gym, τη διατροφή και τις βουτιές. Έχω ήδη ξεχωρίσει μια ντάνα βιβλία προς ανάγνωση, άλλα τόσα προς αγορά, ταινίες προς προβολή και προχωρά η εύρεση κεφαλαίου για ανελέητο shopping therapy. Μέσα σ'όλα όμως, είναι γεγονός πως τα πολιτιστικά δρώμενα του φετινού καλοκαιριού δε θα μας κρατήσουν και πολύ στο σπίτι. Ήδη έχω χάσει κάποια απ'αυτά αλλά...έπεται συνέχεια!

Συνοπτικά, το πρόγραμμα του 50ού Φεστιβάλ Φιλίππων έχει ως εξής :

7 Ιουλίου: ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΣΤΗ ΜΑΡΙΑ ΚΑΛΛΑΣ – Βραδιά «Gala»Με τη Συμφωνική Ορχήστρα της Κραϊόβα (Ρουμανία), τη σοπράνο Αλεξία Βουλγαρίδου και τον Χιλιανό τενόρο Φελίπε Ρόχας Βελόζο

11 Ιουλίου:Θεατρικό Σχήμα “Atelier 31” (Αλβανία) - «Μήδεια» Ευριπίδη(Στην αλβανική γλώσσα, στο πλαίσιο του Βαλκανικού Φεστιβάλ Αρχαίου Δράματος / Κ.Θ.Β.Ε.)

14 Ιουλίου :Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος – «Λυσιστράτη» Αριστοφάνη

21 Ιουλίου::Αττική Σκηνή – ΔΗΠΕΘΕ Βόλου – «Εκκλησιάζουσες» Αριστοφάνη

26 Ιουλίου:Κρατική Ορχήστρα Αθηνών, υπό τη διεύθυνση Βύρωνα Φιδετζή – «Οψόμεθα εις Φιλίππους» (8ο «Φεστιβάλ Γ.Α. Παπαϊωάννου»)

28 Ιουλίου:Εθνικό Θέατρο – «Ανδρομάχη» Ζαν Ρακίν (Ρακίνας)

4 Αυγούστου:ΧΑΡΙΣ ΑΛΕΞΙΟΥ - «Όλα σε θυμίζουν», αφιέρωμα στον Μάνο Λοϊζο

10 Αυγούστου:Θέατρο Διαδρομή – ΔΗΠΕΘΕ Κοζάνης – «Θεσμοφοριάζουσες» Αριστοφάνη

18 Αυγούστου:ΔΗΠΕΘΕ Λάρισας «Θεσσαλικό Θέατρο» - «Ιφιγένεια εν Αυλίδι» Ευριπίδη

22 Αυγούστου:Χοροθέατρο «Ροές» Σοφίας Σπυράτου – «Εν τω μηνί Αθύρ», Μοντέρνος Χορός

25 Αυγούστου:Εθνικό Θέατρο - «Ηλέκτρα» Σοφοκλή, Σκηνοθεσία: Peter Stein

31 Αυγούστου:Εθνικό Θέατρο -«Το γαλάζιο πουλί» Μωρίς Μαίτερνλινκ (Παιδικό θέατρο)

1 Σεπτεμβρίου:ΔΙΟΝΥΣΗΣ ΣΑΒΒΟΠΟΥΛΟΣ – «Ο Πυρήνας», συναυλία

5 Σεπτεμβρίου:Συμφωνική Ορχήστρα και Όπερα Καϊρου – «Αϊντα» Βέρντι (10α «Καβάφεια» - Οργάνωση: Ινστιτούτο Μοχάμετ Άλ

Λεπτομέρειες θα βρείτε στο official site του φεστιβάλ.

13-15 Ιουλίου θα πραγματοποιηθεί, για έβδομη συνεχή χρονιά, το φεστιβάλ "Πλάι στο κύμα" (ξεκίνησε ως "Χύμα στο κύμα") στην Κεραμωτή και συγκεκριμένα, στο Δημοτικό Κάμπινγκ Κεραμωτής (τις τρείς πρώτες χρονιές είχα τη χαρά να βρεθώ εκεί με αντίσκηνα και καλή παρέα - η photo είναι από την πρώτη διοργάνωση (κατά τη διάρκεια πρόβας), το καλοκαίρι του 2000.). Το πρόγραμμα περιλαμβάνει :

Παρασκευή 13 Ιουλίου: Φίλιππος Πλιάτσικας – Βασίλης Καζούλης (συμμετέχει ο Mc Yinka), τα Χάλκινα της Μακεδονίας του Αλέκου Ζώρα.

Σάββατο 14 Ιουλίου: Λαική Ορχήστρα ‹‹Στραβός Γιαλός››, Γιώργος Μάγγας, κουκλοθέατρο ΤΙΚ ΝΙΚ ‘’Ντενεκεδούπολη, Επιχείρηση Ανακύκλωση’’, Bungee Jumping.

Κυριακή 15 Ιουλίου: Μιχάλης Χατζηγιάννης, κολυμβητικός αγώνας (Κεραμωτή – Θασοπούλα).

Το φεστιβάλ Cosmopolis "παντρεύει" διαφορετικές κουλτούρες και μας οδηγεί σ'ένα μαγευτικό ταξίδι γνωριμίας άλλων χωρών. Το πρόγραμμα περιλαμβάνει χορευτικές παραστάσεις, κινηματογραφικές προβολές, εμπειρίες γευσιγνωσίας, συναυλίες κ.α. Θα σταθώ μονάχα στη συναυλία των Reamonn που θα εμφανιστούν την τελευταία βραδιά και θα σας παραπέμψω για περισσότερες λεπτομέρειες επί του προγράμματος και του φεστιβάλ γενικότερα στην επίσημη ιστοσελίδα. Αξίζει πραγματικά...

Τέλος, εκτός του ότι πεθύμησα το πλατσούρισμα στην αγαπημένη μου Θασίτικη παραλία (Παράδεισος), το φετινό φεστιβάλ της Θάσου έχει εκδηλώσεις για όλα τα γούστα :

7 Ιουλίου «Ερχονται Στιγμές» Γιάννης Πάριος-Συναυλία.

9 Ιουλίου«Ηλιος και Πέτρα» Ο Πολιτιστικός Σύλλογος Θάσου «ΕΤΥΡΑ» σε συνεργασία με την Στέγη Πολιτισμού Ν. Καρβάλης και συγκροτήματα από 6 χώρες-Χορευτική Παράσταση.

14 Ιουλίου«Εις Μήνιν - Ισμήνη» Γ. Ρίτσου Μίρκα Παπακωνσταντίνου-Θέατρο.

21 Ιουλίου«Ταξιδεύοντας την Ελλάδα με χορό» Πολιτιστικός Σύλλογος Θάσου «ΕΤΥΡΑ» -Χορευτική Παράσταση.

22 Ιουλίου«Εκκλησιάζουσες»Αριστοφάνης ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ Βόλου- Αττική Σκηνή με τους Τ.Χαλκιά και Γ. Παρτσαλάκη.

29 Ιουλίου«Μήδεια» του Μποστ σε Σκηνοθεσία του Στ.Φασουλή με την Ζ.Μακρυπούλια και την Ελ.Κωνσταντινίδου-Θέατρο.

18 Αυγούστου«Λυσιστράτη» Αριστοφάνης Κ.Θ.Β.Ε. με τους Ρ.Λουιζίδου-Δ.Πιατά-Μ.Αδαμάκη- Θέατρο.

11 Αυγούστου «Θεσμοφοριάζουσες» Αριστοφάνης ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ Κοζάνης- Θεατρική Διαδρομή με τους Π.Χαικάλη, Γ. Μιχαλόπουλο-Θέατρο.

29 Αυγούστου«Γαλάζιο Πουλί»του Μώρις Μαίτερλινκ Εθνικό Θέατρο Παιδικό Στέκι- Σκηνή Κατίνα Παξινού με τους Ο.Πολίτη, Μ.Αλιφέρη,Δ.Αρώνης.- Παιδικό Θέατρο
Μεταλλεία Λιμεναρίων.

8-26 Ιουλίου«Έκθεση εικαστικών της Σχολής Καλών Τεχνών του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης στα πλαίσια της διευρυμένης Φοιτητικής Εβδομάδας του Α.Π.Θ.

20 Ιουλίου «Αφιέρωμα στο Γρηγόρη Μπιθικώτση»με την Άννα Μπιθικώτση- Συναυλία.

27 Ιουλίου«Οι Κυνικοί Ξανάρχονται» του Ν.Καλογερόπουλου-Θέατρο.

1-17 ΑυγούστουΛόβουλου ΚώσταΈκθεση Γλυπτικής.

5 ΑυγούστουΕλληνική Ροκ Μουσική«Pop-Rock»με το νεανικό Συγκρότημα «Lostrail» και Πολιτιστικό Σύλλογο «Κάστρο» Λιμεναρίων και την Κερδοσκοπική Συμμορία -Μουσική Παράσταση.

10 ΑυγούστουΕνημερωτική εκδήλωση αφιερωμένη στο «Παλάτι» και την ευρύτερη περιοχή σε συνεργασία με το Ι.Γ.Μ.Ε. και τον Πολιτιστικό Σύλλογο Θεολόγου «Χατζηγιώργη» και Ο Πολιτιστικός Σύλλογος «Το Κάστρο» Λιμεναρίων. Στο τέλος της εκδήλωσης θα ακολουθήσει το «Μεγάλο παραδοσιακό Γλέντι».

18-25 Αυγούστου«Γυναίκες νέοι ζωγράφοι» Σαμαρά Ελένη, Γρηγοριάδου Νατάσα, Βάνια Ελένη.Έκθεση ζωγραφικής: Στα εγκαίνια θα λειτουργήσει εργαστήριο ζωγραφικής για παιδιά.

Εκδηλώσεις σε όλο το νησί
23 Ιουνίου -Μικρό Αμφιθέατρο Λιμένα«Αφιέρωμα στη Θάλασσα» Α’ Κ.Α.Π.Η. ΘΑΣΟΥ Μουσική Εκδήλωση –Χορωδία.

24 Ιουλίου-Καζαβίτι «Ρεμπέτικο» Μουσικό Εργαστήρι Α.Ζαγοριανού–Χορωδία.

25 Ιουλίου-Καζαβίτι «Παραδοσιακοί Χοροί» Πολιτιστικός Σύλλογος Πρίνου.

28 Ιουλίου-Σκάλα Καλλιράχης«Η Ναυτικό Γλέντι »-Παραδοσιακό Έθιμο.

30 Ιουλίου-31 Ιουλίου Ποταμιά«Αναβροχιάρης»-Πολιτιστικός Σύλλογος «Πολύγνωτου Βαγή»- Παραδοσιακό Έθιμο.

31 Ιουλίου-Καλύβια Λιμενάρια«Οι Φωτιές του Αυγούστου»- Πολιτιστικό Σύλλογο «Κάστρο» Λιμεναρίων Παραδοσιακό Έθιμο.

3 Αυγούστου- Σκάλα Ραχώνι- Tennis Club«1ο Φεστιβάλ Παραδοσιακοί και Νεοελληνικών Χορών» Πολιτιστικός Σύλλογος Ραχωνίου –Αγ.Γεωργίου-Χορευτική Παράσταση.

4 Αυγούστου-Καλλιράχη «4ο Φεστιβάλ Παραδοσιακών Χορών –Παιδικά και εφηβικά Τμήματα » Προοδευτικός Μορφωτικός Σύλλογος Καλλιράχης- Χορευτική Παράσταση.

8 Αυγούστου-Σκάλα Μαριών«Τραγουδώντας με την θάλασσα» -Παραδοσιακό Γλέντι -Μουσικό Εργαστήρι Α.Ζαγοριανού και ο Πολιτιστικός Σύλλογος Μαριών –Μουσική Εκδήλωση.

10 Αυγούστου-Λιμενάρια «Μεγάλο Παραδοσιακό Γλέντι» με το Πολιτιστικό Σύλλογο «Κάστρο» Λιμεναρίων -Χορευτική Εκδήλωση.

13 Αυγούστου-Δημοτικό Στάδιο ΠαναγίαςΧ.Νικολόπουλος – Δ.Μπάσης-Δ.Κουντούρη-Η.Μακρής-Συναυλία.

19 Αυγούστου-Σκάλα Ποταμιάς«Ελληνικό Ροκ» με τους CARIRNA και την Κερδοσκοπική Κομπανία -Μουσική Παράσταση.

26 Αυγούστου-Θεολόγος«Θασίτικος Γάμος»-Πολιτιστικός Συλλογος «Χατζηγιώργη» Θεολόγου- Παραδοσιακό Έθιμο.

27 Αυγούστου-Μικρό Αμφιθέατρο Ποτός«Τραγουδώντας με την θάλασσα» Μουσικό Εργαστήρι Α.Ζαγοριανού–Χορωδία

Καλογερικό
ΕΙΚΑΣΤΙΚΑ

15 Ιουνίου-30 ΙουνίουΕκθεσιακός Χώρος 2«Χρώματα Ψυχής» Νάκου ΕυφροσύνηΈκθεση Ζωγραφικής & Αγιογραφίας.

29 Ιουνίου-10 Ιουλίου-Εκθεσιακός Χώρος 1Τζιάτα ΜαρίαΈκθεση Ζωγραφικής.

1 Ιουλίου-10 ΙουλίουΕκθεσιακός Χώρος 2Φραγκίδης ΔιαμαντήςΈκθεση Ζωγραφικής & Αγιογραφίας.

13 Ιουλίου-22 ΙουλίουΕκθεσιακός Χώρος 2Ζάρρας NίκοςΤζόλας ΕλεύθεριοςΈκθεση Ζωγραφικής.

27 Ιουλίου-5 ΑυγούστουΕκθεσιακός Χώρος 1Καραισάς ΔημήτριοςΈκθεση Ζωγραφικής-Ψηφιδωτά –Γλυπτά με ετερόκλητα υλικάΕκθεσιακός Χώρος 2Mees Nike-Μέες ΝίκηΈκθεση Ζωγραφικής.

29 Ιουλίου-8 ΑυγούστουΑμφιθέατρο Χώρος 3Μεικτή Έκθεση- Τζίνα Κελεσίδου-Μπατίκ ΜεταξωτάΝίτσα Γουριώτη-ΨηφιδωτάΑσπα Ζιώγα-Φωτογραφία.

10 Αυγούστου-19 ΑυγούστουΕκθεσιακός Χώρος 1Κοτζαπαναγιώτης ΙωάννηςΕικόνες με ύφασμα και Αγιογραφία Εκθεσιακός Χώρος 2Χριστοπούλου- Κουτούπη ΧρυσαυγήΈκθεση ΖωγραφικήςΑμφιθέατρο Χώρος 3‘Εφη Κορέσογλου & Πέτερ ΦερσνεπρΈκθεση Ξυλοκαταστευών .

21 Αυγούστου-2 ΣεπτεμβρίουΕκθεσιακός Χώρος 1Παπαηλίου ΝίκοςΈκθεση Φωτογραφίας- Εκθεσιακός Χώρος 2Αγγέλου Αγάπη-Μεικτή Βρατίδης Δημήτριος Μεικτή Αμφιθέατρο Χώρος 3Καλοπούλου-Γιάμαλη ΣεβαστήΈκθεση Ζωγραφικής.

ΣΕΜΙΝΑΡΙΑ2 Ιουλίου-20 ΙουλίουΘερινό Οικολογικό Πανεπιστήμιο ΔΙΠΕ-Διεπιστημονικό Ινστιτούτο Περιβαλλοντικών Ερευνών.

ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΒΙΒΛΙΟΥ25 ΙουλίουΜανίνα Ζουμπουλάκη«Πώς να γράφεις ένα Βιβλίο».

ΟΜΙΛΙΑ 28 ΙουλίουΚωστάς .Ζουράρις«Το Βιβλίο της ΣΤ Δημοτικού».

ΠΟΙΗΣΗ4 Αυγούστου«Ale Amoroza»Μουσική Ποιητική ΒραδιάΑρχαία Αγορά Θάσου.

Ε, νομίζω ότι είμαστε καλυμμένοι για φέτος...

Πηγές : http://www.kavalanet.gr/
http://www.filippoifestival.gr/gr/
http://www.kavala-cosmopolis.com/

Ιδανικός άνδρας.

2007-06-25T16:43:00.000+03:00

Κατόπιν πρόσκλησης της αγαπητής e - θείας, καλούμαι να γράψω για τον ιδανικό άνδρα. Ευκαιρία λοιπόν να κάνω κι ένα διάλειμμα απ'τη μελέτη γιατί ήδη αισθάνομαι δυό βίδες να κλατάρουν. Θα μπορούσα αρχής εξ αρχής να ποστάρω -ουκ ολίγες- φωτογραφίες ανδρών που, κατά καιρούς, μ'έχουν γοητεύσει. Αυτό όμως θα αποτελούσε μέρος της άποψης που κινείται στα πλαίσια της φαντασίας - ουτοπίας που εδρεύει, βασιλεύει και κοσμεί τη δεξιά πλευρά του εγκεφάλου μου (ε, ναί...ως γνήσιο ψάρι!). Άλλωστε, ποτέ δεν έδωσα σημασία στην εξωτερική εμφάνιση ως μέτρο σύγκρισης ή ερωτευσιμότητας. Παρένθεση : αν αυτά που γράφω αυτή τη στιγμή σας φαίνονται ακαταλαβίστικα ή ο,τιδήποτε άλλο, μη δίνεται και πολύ σημασία...Το μόνο που λείπει απ'το δωμάτιο είναι τα ψωμιά (...φούρνος...you know?..ok..).

Μετά από αλλεπάλληλες βουτιές στα βαθιά κι έχοντας ήδη ξεπεράσει το στάδιο "πούντο(ς) πούντο(ς) δε θα το(ν) βρείς" συνειδητοποίησα το γνωστό...ναί μωρέ...εκείνο που λέει πως "όταν ψάχνεις πέρα απ'τη μύτη σου, χάνεις αυτό που βρίσκεται μπροστά σου"...ή κάπως έτσι.

Ο ιδανικός, λοιπόν, για μένα άνδρας είναι ευαίσθητος και το δείχνει όταν κι όπου πρέπει. Πατάει γερά στα πόδια του και με προσγειώνει στην πραγματικότητα προτού τα φτερά της φαντασίας μου μ'εκτοξεύσουν πέρα απ'τη στρατόσφαιρα. Στο βλέμμα του διακρίνω ό,τι χάνεται στις λέξεις - στο άγγιγμά του αισθάνομαι όλα αυτά που διαφεύγουν των αισθήσεών μου. Είναι όμορφος στη δική μου, υποκειμενική ματιά - ή μάλλον, γοητευτικός. Ταιριάζει περισσότερο στην αντίληψή μου. Είναι ειλικρινής και δε φοβάται να εκφραστεί ελεύθερα. Δεν ψάχνει το τέλειο γιατί ξέρει πως αυτό δεν υπάρχει. Έχει "πιασίματα" κι είναι ακομπλεξάριστος - είμαι της μπάκας, τι να κάνουμε..

Και...most of all...χαίρεται τη ζωή. Της ρουφά το μεδούλι. Δεν ξέρει τι θα πεί μίζερος. Ζεί τη ζωή στο maximum ρε παιδί μου! Γιατί είναι τόσο μικρή η άτιμη, που θέλει να απολαύσει κάθε της στιγμή.

Αυτά.......Ήρθε η ώρα της "τηλεματικής". Θα τα πούμε σύντομα όμως, έτσι; Κι έχουμε να πούμε πολλά... ; )

Busy.

2007-06-10T16:33:00.000+03:00

photo by luci

H κάτοχος αυτού του blog δηλώνει υπεύθυνα πως, αφού είδε και το τελευταίο επεισόδιο της τρίτης season του "Lost" (και μέχρι να αρχίσει να προβάλλεται η τέταρτη θα φάει ό,τι νύχι βρεθεί μπροστά της...), θα απουσιάσει για ένα χ χρονικό διάστημα (χρησιμοποιούμε τη "βδομάδα" ως μονάδα μέτρησης..) λόγω της επερχόμενης καταστροφής...εεε...εξεταστικής περιόδου. Λίαν συντόμως θα ανακοινωθεί η διεύθυνση όπου θα μπορείτε να στέλνετε σοκολάτες, χυμούς, παγωτά και ό,τι άλλο προαιρείστε.

Οι ακόλουθες ασυναρτησίες που προ ολίγου ξεστώμισε υποδηλώνουν τη σοβαρότητα της κατάστασης :

"Ωραίος ο καφές σήμερα. Ευτυχώς που ο αέρας δε σήκωσε την τέντα...Καλά που έβρεξε - έπρεπε να δροσίσει λιγάκι. Πού αμόλησα το τσιμπιδάκι για τα φρύδια; Γαμώ την εξεταστική μου...θέλω να δω Joe Cocker, λέμε!!! Ωραίο τυπάκι ο Nadal αλλά θά'θελα να κερδίσει ο Federer. Γαμώτο, μου τελείωσε η σοκολάτα...Τί είπαμε ότι προσδιορίζει το πρότυπο Η.320;...κι αυτός ο πούστης ο Ben!..."...

Άντε και καλές βουτιές...

Feel it.

2007-06-02T04:30:00.000+03:00

photo by Lucretious

Κοίτα..

Άκου..

Νιώσε..

Εκδήλωσε..

Για την Αμαλία...

2007-06-01T01:17:00.000+03:00

«Ο ασθενής έχει το δικαίωμα του σεβασμού του προσώπου του και της ανθρώπινης αξιοπρέπειάς του.»
(σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 47 του Ν. 2071/ 1992)

«Να γίνουν εξαίρεση οι αλμπάνηδες ρε παιδιά, όχι ο κανόνας…»

(Αμαλία Καλυβίνου, 1977-2007)

Από την ηλικία των οκτώ ετών, η Αμαλία ξεκίνησε να πονάει. Παρά τις συνεχείς επισκέψεις της σε γιατρούς και νοσοκομεία, κανένας δεν κατάφερε να διαγνώσει εγκαίρως το καλόηθες νευρίνωμα στο πόδι της. Δεκαεπτά χρόνια αργότερα, η Αμαλία έμαθε ότι το νευρίνωμα είχε πια μεταλλαχθεί σε κακόηθες νεόπλασμα.
Για τα επόμενα πέντε χρόνια η Αμαλία είχε να παλέψει όχι μόνο με τον καρκίνο και τον ακρωτηριασμό, αλλά και με την παθογένεια ενός Εθνικού Συστήματος Υγείας που επιλέγει να κλείνει τα μάτια στα φακελάκια κι επιμένει να κωλυσιεργεί με παράλογες γραφειοκρατικές διαδικασίες. Εκτός από τις ακτινοβολίες και τη χημειοθεραπεία, η Αμαλία είχε να αντιμετωπίσει την οικονομική εκμετάλλευση από γιατρούς που στάθηκαν απέναντί της και όχι δίπλα της. Πέρα από τον πόνο, είχε να υπομείνει την απληστία των ιδιωτικών κλινικών και την ταλαιπωρία στις ουρές των ασφαλιστικών ταμείων για μία σφραγίδα.

Η Αμαλία άφησε την τελευταία της πνοή την Παρασκευή 25 Μαΐου 2007. Ήταν μόλις 30 ετών.

Πριν φύγει, πρόλαβε να καταγράψει την εμπειρία της και να τη μοιραστεί μαζί μας μέσα από το διαδικτυακό της ημερολόγιο. Στην ηλεκτρονική διεύθυνση

http://fakellaki.blogspot.com/, η νεαρή φιλόλογος κατήγγειλε επώνυμα τους γιατρούς που αναγκάστηκε να δωροδοκήσει, επαινώντας παράλληλα εκείνους που επέλεξαν να τιμήσουν τον Ορκο του Ιπποκράτη. Η μαρτυρία της συγκίνησε χιλιάδες ανθρώπους, που της στάθηκαν συμπαραστάτες στον άνισο αγώνα της μέχρι το τέλος.

«Ο στόχος της Αμαλίας ήταν να πει την ιστορία της, ώστε μέσα απ’ αυτήν να αφυπνίσει όσο το δυνατόν περισσότερους ανθρώπους και συνειδήσεις. Κυρίως ήθελε να δείξει ότι υπάρχουν τρόποι αντίστασης στην αυθαιρεσία και την εξουσία των ασυνείδητων και ανάλγητων γιατρών, αλλά και των γραφειοκρατών υπαλλήλων του συστήματος υγείας.»

(Δικαία Τσαβαρή και Γεωργία Καλυβίνου - μητέρα και αδελφή της Αμαλίας)

Σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 77 του Ν. 2071/1992, θεωρείται πειθαρχικό παράπτωμα για τους γιατρούς του Ε.Σ.Υ:

«Η δωροληψία και ιδίως η λήψη αμοιβής και η αποδοχή οποιασδήποτε άλλης περιουσιακής παροχής, για την προσφορά οποιασδήποτε ιατρικής υπηρεσίας.»

Η Αμαλία Καλυβίνου αγωνίστηκε για πράγματα που θεωρούνται αυτονόητα σε ένα σύγχρονο ευρωπαϊκό κράτος. Δυστυχώς δεν είναι και τόσο αυτονόητα στην Ελλάδα. Συνεχίζοντας την προσπάθεια που ξεκίνησε η Αμαλία, διαμαρτυρόμαστε δημόσια και απαιτούμε:

NΑ ΛΗΦΘΟΥΝ ΑΜΕΣΑ ΜΕΤΡΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΟΛΙΤΕΙΑ ΩΣΤΕ ΝΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΟΥΝ ΤΑ ΦΑΚΕΛΑΚΙΑ ΚΑΙ Η ΑΝΙΣΟΤΗΤΑ ΠΟΥ ΕΠΙΦΕΡΟΥΝ ΣΤΗΝ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗ ΤΩΝ ΑΣΘΕΝΩΝ.
ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΠΙΟ ΕΥΕΛΙΚΤΟΣ Ο ΚΡΑΤΙΚΟΣ ΜΗΧΑΝΙΣΜΟΣ ΩΣΤΕ ΝΑ ΜΗ ΘΡΗΝΗΣΟΥΜΕ ΞΑΝΑ ΘΥΜΑΤΑ ΤΩΝ ΧΡΟΝΟΒΟΡΩΝ ΓΡΑΦΕΙΟΚΡΑΤΙΚΩΝ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΩΝ.
ΝΑ ΕΠΙΒΛΗΘΕΙ ΑΥΣΤΗΡΟΤΕΡΟΣ ΕΛΕΓΧΟΣ ΣΤΗ ΔΙΑΠΛΟΚΗ ΦΑΡΜΑΚΕΥΤΙΚΩΝ ΕΤΑΙΡΕΙΩΝ ΚΑΙ ΙΑΤΡΙΚΟΥ ΚΑΤΕΣΤΗΜΕΝΟΥ.
ΝΑ ΑΞΙΟΠΟΙΗΘΟΥΝ ΟΙ ΑΝΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΤΕΣ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΑΚΕΣ ΥΠΟΔΟΜΕΣ ΚΑΙ ΝΑ ΥΠΑΡΞΕΙ ΣΥΝΕΧΗΣ ΚΑΙ ΑΡΤΙΑ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΗ ΚΑΤΑΡΤΙΣΗ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΓΙΑΤΡΟΥΣ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΝΟΣΗΛΕΥΤΕΣ ΤΟΥ Ε.Σ.Υ.
ΝΑ ΚΑΘΙΕΡΩΘΕΙ Η ΨΗΦΙΟΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΙΑΤΡΙΚΟΥ ΦΑΚΕΛΟΥ ΤΟΥ ΑΣΘΕΝΟΥΣ ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΩΣ, ΩΣΤΕ ΝΑ ΕΠΙΣΠΕΥΔΕΤΑΙ Η ΣΩΣΤΗ ΔΙΑΓΝΩΣΗ ΚΑΙ ΘΕΡΑΠΕΙΑ.

ΑΣ ΠΑΨΕΙ ΠΛΕΟΝ Η ΥΠΟΚΡΙΣΙΑ ΤΩΝ ΚΥΒΕΡΝΩΝΤΩΝ, ΠΟΥ ΠΡΟΤΙΜΟΥΝ ΝΑ ΛΑΔΩΝΟΝΤΑΙ ΟΙ ΓΙΑΤΡΟΙ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΑΣΘΕΝΕΙΣ ΠΑΡΑ ΝΑ ΑΜΕΙΒΟΝΤΑΙ ΑΞΙΟΠΡΕΠΩΣ ΑΠΟ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ.

ΟΧΙ ΑΛΛΑ ΦΑΚΕΛΑΚΙΑ.
ΟΧΙ ΑΛΛΗ ΓΡΑΦΕΙΟΚΡΑΤΙΑ.
ΟΧΙ ΑΛΛΟΣ ΕΜΠΑΙΓΜΟΣ.

ΔΙΚΑΙΟΥΜΑΣΤΕ ΔΩΡΕΑΝ ΚΑΙ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΙΚΗ ΠΕΡΙΘΑΛΨΗ. ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ.

Την επόμενη φορά που θα χρειαστεί να δώσετε φακελάκι, μην το κάνετε. Προτιμήστε καλύτερα να κάνετε μια δωρεά. Η τελευταία επιθυμία της Αμαλίας ήταν η ενίσχυση της υπό ανέγερση Ογκολογικής Μονάδας Παίδων.
(Σύλλογος Ελπίδα, τηλ: 210-7757153, e-mail: infο@elpida.org, λογαριασμός Εθνικής Τράπεζας: 080/480898-36, λογαριασμός Alphabank: 152-002-002-000-515. Θυμηθείτε να αναφέρετε ότι η δωρεά σας είναι “για την Αμαλία”).

Και τα κολλήματα συνεχίζονται...

2007-05-29T20:23:00.000+03:00

Μού'λειψε το blogάκι μου...Τό'χω παραμελήσει τον τελευταίο καιρό...όπως κι άλλα πράγματα, καταστάσεις και ανθρώπους. Η γνωστή δικαιολογία είναι η "περνάω φάση, μωρέ". Αλλά κι αυτή έχει καταντήσει ένα χιλιοπαιγμένο βινύλιο που χτυπιέται κατά κόρον απ΄τη βελόνα.

Είμαι εδώ και δεν είμαι. Είμαι καλά και δεν είμαι. Έχω την εντύπωση πως μες στο κεφάλι μου κατοικεί ένα εξωγήινο μπαρμπαδάκι (τι σου θυμίζει αυτό; ..τους Men in Black..και ότι βλέπω ΠΟΛΛΕΣ ταινίες, γιατρέ μου..) το οποίο αυτή τη στιγμή πειραματίζεται με τη νοητικότητα και την ψυχολογική μου κατάσταση. Επίσης, έχω βάσιμες υποψίες πως συνεργάζεται με το διαολάκι που κατοικεί στ'αριστερό μου αυτί και - αφού κατόρθωσαν να παραγκωνίσουν το αγγελάκι του δεξιού ωτός - "παίζουν" με τη βούληση και την αποφασιστικότητά μου. Να το πω και με απλά λόγια; "Εδώ μέσα (όπου "μέσα" βλ. γκαούνα.) γίνονται γόμορα και σόδομα". Η κατάσταση είναι χαώδης και το μπαλάκι έχει χαθεί κάπου μεταξύ των φιλοσοφικών αναζητήσεων του de Botton, των ψηφιακών επικοινωνιών και λοιπών μαθημάτων -προς μελέτη-, άπειρων bytes και ατελείωτων τηλεμαραθωνίων με πρωταγωνιστή την καλύτερη σειρά -σενάριο; πλοκή; ξεδίπλωμα χαρακτήρων;- που έχω δεί μέχρι τώρα. Στο Lost αναφέρομαι. Και, μιας κι αισθάνομαι ΠΟΛΥ Lost αυτήν την περίοδο, καλώ όσους συμμερίζονται την άποψή μου -βραβείο καλύτερης σειράς, ο Jack είναι Θεός και τα συναφή-, να σχολιάσουμε τα τεκταινόμενα διότι ο μπούσουλας εξακολουθεί να αγνοείται...

Over.

Γιατί...

2007-05-15T19:51:00.000+03:00

... είναι να μην (ξανα) κολλήσεις!

(..κάτω τα χέρια σου από την Αμαλίας, λέμε!!!!)

Just playing...

2007-05-09T23:20:00.000+03:00

photo by durmik

Τα παιδία παίζει και...καταρχήν, πρέπει να ζητήσω συγνώμη από τους diastimata και jason, επειδή δεν ανταποκρίθηκα στα καλέσματά τους. Τώρα που μπήκαν σε μιά τάξη τα πράγματα, είναι πλέον αργά...Ελπίζω κάποια στιγμή, να επανορθώσω με κάποιο άλλο ποστάκιον...

Η πρώτη πρόσφατη πρόσκληση που έλαβα ήταν από την tassoula κι αφορά "τα 5 αγαπημένα τραγούδια της ζωής μου" . Δύσκολα πράγματα είναι αυτά...τό'χουμε ξαναπεί. Ας ανατρέξουμε λοιπόν σε ημισχετικό ποστάκιον και συμπληρωματικά, θα αναφέρω τα εξής:

Comfortably Numb - Pink Floyd
The Pan Within - Waterboys
Rock you like a hurricane - Scorpions
Sledge Hammer - Peter Gabriel
The Show Must Go On - Queen

Τα έχω ακούσει άπειρες φορές, τα έχω τραγουδήσει άπειρες φορές, τα έχω χορέψει άλλες τόσες...κι όποτε θελήσω, χρωματίζουν μουσικά, στιγμές της ζωής μου.
Η δεύτερη πρόσκληση ήρθε από την e-θεία μου κι απ'το γλυκύτατο τρελοκόριτσο που δε θα μείνει να δούμε μαζί την Eurovision!!! - να σκάσεις... - ; p Ακολουθούν οι απαντήσεις, στο "απάντησε κάποτε κι ο Προύστ"-ερωτηματολόγιο...
1. Η απόλυτη ευτυχία για σας είναι;
Οι μικρές, καθημερινές στιγμές που περνώ με τους δικούς μου ανθρώπους.
2. Τι σας κάνει να σηκώνεστε το πρωί;
Συνήθως...το κατούρημα.
3. Η τελευταία φορά που ξεσπάσατε σε γέλια;
Προ ολίγου...
4. Το βασικό γνώρισμα του χαρακτήρα σας είναι;
Η κυκλοθυμία - το να "δίνομαι" ολοκληρωτικά..
5. Το βασικό ελάττωμά σας;
Η κυκλοθυμία - το να "δίνομαι" ολοκληρωτικά..
6. Σε ποια λάθη δείχνετε τη μεγαλύτερη επιείκεια;
Στα χαζο-απρόσεχτα.
7. Με ποια ιστορική προσωπικότητα ταυτίζεστε περισσότερο;
Δεν κάνω εγώ τέτοια πράγματα...
8. Ποιοι είναι οι ήρωές σας σήμερα;
Ο V!
9. Το αγαπημένο σας ταξίδι;
Άσε..και μ'έχει απελπίσει η κροτ!!!!
10. Οι αγαπημένοι σας συγγραφείς;
Coe, Robbins, Prattchett...

11. Ποια αρετή προτιμάτε σε έναν άντρα;
Να είναι άνδρας! (..μια έλλειψη την έχουμε...)
12. … και σε μια γυναίκα;
Να μην "κατινίζει"...

13. Ο αγαπημένος σας συνθέτης;
Hans Zimmer.
14. Το τραγούδι που σφυρίζετε κάνοντας ντους;
ΤΡΑΓΟΥΔΑΩ (αμέ..) ό,τι παίζει εκείνη τη στιγμή στον player...
15. Το βιβλίο που σας σημάδεψε;
Πιό πρόσφατα;....το "Αγαπητέ Θεέ". Συγκλονιστικό.
16. Η ταινία που σας σημάδεψε;
Τα "Σαγόνια" του Spielberg. Ένα ολόκληρο καλοκαίρι δεν μπήκα στη θάλασσα...
17. Ο αγαπημένος σας ζωγράφος;
Dali,δαγκωτό.
18. Το αγαπημένο σας χρώμα;
Όλες οι αποχρώσεις του μπλε - αν και, η σωστή απάντηση είναι "ανάλογα με τη διάθεση.."

19. Ποια θεωρείτε ως τη μεγαλύτερη επιτυχία σας;
Τη σπιτική μπεσαμέλ στο παστίτσιο.
20. Το αγαπημένο σας ποτό;
Κρασάκι...
21. Για ποιο πράγμα μετανιώνετε περισσότερο;
Για όλα τα λόγια τα ανείπωτα...

22. Τι απεχθάνεστε περισσότερο απ’ όλα;
Τη μιζέρια, τις μπάμιες και την ανατριχίλλα από την επαφή μέταλλου με μέταλλο.
23. Όταν δεν γράφετε, ποια είναι η αγαπημένη σας ασχολία;
Διαβάζω, βλέπω ταινίες, μαγειρεύω, ακούω μουσική, πηγαίνω βόλτα ή για καφέ - σε κάποιες περιπτώσεις, με τη συμμετοχή καλής παρέας.
24. Ο μεγαλύτερος φόβος σας;
Οι καρχαρίες (είπαμε..) και το σκοτάδι. Και οι ψεύτικοι άνθρωποι (περισσότερο από τους καρχαρίες..).
25. Σε ποια περίπτωση επιλέγετε να πείτε ψέματα;
Όταν πρόκειται για ένα μικρό κι αθώο ψεματάκι, προκειμένου να μην πληγώσω τον άλλον.
26. Ποιο είναι το μότο σας;
Carpe Diem, baby!!
27. Πώς θα επιθυμούσατε να πεθάνετε;
Δίχως πόνο, στον ύπνο μου - να μην ταλαιπωρηθώ και να μην ταλαιπωρήσω.
28. Εάν συνέβαινε να συναντήσετε τον Θεό, τι θα θέλατε να σας πει;
Γιατί μας "γράφει"...
29. Σε ποια πνευματική κατάσταση βρίσκεστε αυτόν τον καιρό;
"Απουσιάζω...μέχρι νεωτέρας".
30. Πετάει ο γάιδαρος;
Δεν ξέρω βρε παιδιά...μέχρι τον Ντάμπο έχω φτάσει!

31. Η μεγαλύτερη μαλακία που έχετε πει σε κάποιον και την έχει πιστέψει;
Είσαι μαλάκας.

32. Χειρότερο τραγούδι όλων των εποχών;
Ποιό απ'όλα;;;;;;;;
33. Τι νοσταλγείτε πιο πολύ απ’ όλα;
Το σχολείο! (με λένε και μαζόχα...)
34. Αγαπημένη trashιά :
Είμαι σε φάση trashias και το ψάχνω, λέμε... ; p
35. Κανένα σοκαριστικό μυστικό έχετε;
Έχω.
36. Που αναφέρεται ο Βαν Γκογκ ως Βαν Νταμ;
Στο Βαν Χέλσινγκ - λέω εγώ...
37. Το αγαπημένο σας πτηνό;
Αυτή τη στιγμή - τη ρημάδα- η σερβιέτα μου...
38. Το αγαπημένο σας φαγητό;
Παστίτσιο.
39. Πώς θα επιθυμούσατε να ζήσετε;
Δίχως έγνοιες, όρια και "πρέπει". Ήρεμα, μέχρι το τέλος..

Αφήνω ανοιχτό το παιχνίδι - όποιος θέλει μπορεί να πάρει τη σκυτάλη. Επιτρέψτε μου να αποσυρθώ, η περιοδεύουσα, και να τα πούμε σε κάποια λιγότερο επίπονη στιγμή!

Όταν ξυπνάς...

2007-05-05T01:22:00.000+03:00

...δεν είναι υπέροχο να ανακαλύπτεις μια φωτεινή χαραμάδα, ικανή να σε κάνει να χαμογελάς για το υπόλοιπο της ημέρας;

Καλό ΣΚ να έχουμε ; )

κλειστόν λόγω αυστηρής λογοκρισίας

2007-05-03T23:57:00.000+03:00

Φαντάσου ότι είσαι ένας νέος 25 χρονών που μένεις σε μια χώρα, η οποία συστηματικά καταπιέζει την ελευθερία της έκφρασης.
Οι περισσότερες ιστοσελιδες με θέμα τα ανθρώπινα δικαιώματα “μπλοκάρονται” από ένα εθνικό φίλτρο και δεν εμφανίζονται ποτέ στην οθόνή σου. Θέλεις να επικοινωνείς με ανθρώπους από όλο τον κόσμο κι έτσι χρησιμοποιείς το PalTalk, ένα chat room που αν και η έδρα του είναι στην Νεά Υόρκη αλλά πολλοί χρήστες του μιλάνε τη γλώσσα σου. Στην ουσία είναι το παράθυρο του απομονωμένου κόσμου σου.Μια μέρα που έχετε μαζευτεί στο σπίτι σου με φίλους και μιλάτε με άλλους χρήστες στο chat room, εισβάλλουν ξαφνικά στις τρεις το πρωί 50 αστυνομικοί, σας χτυπάνε και σε φυλακίζουν σε πλήρη απομόνωση για 9 ολόκληρους μήνες χωρίς ποτέ να σου απαγγελθούν κατηγορίες.Περνάνε αυτοί οι μήνες και αφήνεσαι «ελεύθερος». Δε φοβάσαι να κατακρίνεις δημόσια την κυβέρνηση και υποστηρίζεις την αναγκαιότητα ειρηνικής αλλαγής της πολιτικής κατάστασης (στη χώρα σου είναι νόμιμο μόνο ένα πολιτικό κόμμα). Περίπου έξι βδομάδες μετά όμως, εκεί που κάθεσαι σε ίντερνετ-καφέ παρέα με τον αδερφό σου και διαβάζεις τα email σου και ειδησεογραφικά sites, σε πλησιάζουν άντρες της Ασφάλειας, σου φοράνε χειροπέδες και σε αναγκάζουν να τους οδηγήσεις σπίτι σου, όπου βρίσκουν και κατάσχουν, μία κάμερα, ένα κασετόφωνο, 2 CD και ένα βιβλίο που για κακή σου τύχη είναι απαγορευμένο επειδή υποστηρίζει την αναγκαιότητα δημοψηφίσματος για πολυκομματισμό στη χώρα.
Αν σε έλεγαν Truong Quoc Tuan και έμενες στο Βιετνάμ, τι νομίζεις ότι θα συνέβαινε μετά;
Θα ήσουν σε ένα κελί σε πλήρη απομόνωση χωρίς καμιά επαφή με δικηγόρους ή συγγενικά πρόσωπα. Θα σε κατηγορούσαν για προπαγάνδα εναντίον του κράτους και θα αναρωτιόσουν, στα αλήθεια για ποιο λόγο και για πόσα κλικ του ποντικιού σου αντιμετωπίζεις 20 χρόνια κάθειρξη…
Ή φαντάσου να δουλεύεις ως δημοσιογράφος σε κινέζικη εφημερίδα.
Τις παραμονές της 15ης επετείου από τη σφαγή στην πλατεία Τιενανμέν, σε συνάντηση του προσωπικού της εφημερίδας, σάς δείχνουν ένα μέμο από το Κεντρικό Τμήμα Προπαγάνδας για το πώς θα πρέπει να καλύψετε τις επετειακές εκδηλώσεις. Σε αυτό δίνονται οδηγίες στους εργαζόμενους στα ΜΜΕ να «κατευθύνουν σωστά την κοινή γνώμη», να «μην δημοσιεύουν ποτέ απόψεις που δεν είναι σύμφωνες με την επίσημη πολιτική» και να καταδίδουν στις αρχές τυχόν υποψίες που έχουν για συναδέλφους τους που επικοινωνούν με δημοκρατικά στοιχεία στο εξωτερικό. Εσύ κρατάς σημειώσεις από αυτό το μέμο και το στέλνεις με email από τον προσωπικό σου yahoo! λογαριασμό σε κάποιον γνωστό σου στην Αμερική που διαχειρίζεται ένα πολύ γνωστό κινέζικο website, το Δημοκρατικό Φόρουμ. Το email δημοσιεύεται την ίδια μέρα με το ψευδώνυμο “198964” στα ανεξάρτητα κινεζόφωνα websites του εξωτερικού που έτσι κι αλλιώς είναι απαγορευμένα στη χώρα.Σε συλλαμβάνουν μερικούς μήνες αργότερα. Η εταιρία Yahoo! θα έχει πολύ απλά δώσει τα στοιχεία του λογαριασμού της ηλεκτρονικής σου διεύθυνσης και την ακριβή τοποθεσία από την οποία στάλθηκε το επίμαχο email.
Αν το όνομά σου ήταν Shi Tao και έμενες στην Κίνα, τι νομίζεις ότι θα συνέβαινε μετά;
Θα καταδικαζόσουν με την κατηγορία της προδοσίας κρατικών μυστικών σε 10ετή κάθειρξη. Η γυναίκα σου θα ανακρινόταν καθημερινά από τις αρχές και η δουλειά θα της πίεζε να σε χωρίσει, πράγμα που τελικά θα έκανε. Θα είχες ελάχιστη επαφή με την οικογένειά σου. Θα μεταφερόσουν σε φυλακές υψίστης ασφάλειας και θα σου απαγόρευαν γράφεις ή να διαβάζεις. Η Επιτροπή Προστασίας Δημοσιογράφων θα σου απένειμε το Διεθνές Βραβείο Τύπου για την Ελευθερία, το οποίο φυσικά δε θα μπορούσες να παραλάβεις.
Φαντάσου να μπορούσες να απελευθερώσεις τον Truong Quoc Tuan και τον Shi Tao.
Μπορείς!
Μπες στο http://www.amnesty.org./ και πάρε μέρος στην εκστρατεία της Διεθνούς Αμνηστίας για την ελευθερία της έκφρασης στο ίντερνετ!

1 year later...

2007-05-02T21:39:00.000+03:00

Νομός Σερρών - Άνω Πορόϊα

Νομός Σερρών - Υδροβιότοπος - Λίμνη Κερκίνη

Την περασμένη εβδομάδα "αποχαιρέτησα" ένα αγαπημένο μου πρόσωπο. Χθές, καλωσόρισα το Μάη με καλή παρέα, σ'ένα πολύ όμορφο μέρος (pics). Σήμερα, έκοψα τα μαλλιά μου κι ένιωσα τον άνεμο της ανανέωσης να με διαπερνά. Ανέκαθεν εξοικονομούσα ενέργεια από μικρά, καθημερινά πράγματα - στιγμές γαλήνης, εκτόνωσης, δραστηριότητας και δημιουργικότητας.

Πριν - ακριβώς - έναν χρόνο ενημερώθηκα για τον κόσμο των blogs κι αποφάσισα να διαβώ το κατώφλι του. Στη διάρκεια αυτού του χρόνου ανακάλυψα αξιόλογα ιστολόγια και "γνώρισα" ενδιαφέροντες ανθρώπους μέσα από αυτά. (Ναί, σ'εσάς αναφέρομαι...Που μοιράζεστε μαζί μου τα όσα ζω-ακούω-διαβάζω-μαθαίνω-αισθάνομαι..). Έκτοτε, θεωρώ το ταπεινό αυτό ιστολόγιο κομμάτι του εαυτού μου, το οποίο αναπτύσσεται παράλληλα με το υπόλοιπο σύνολο.

Σας ευχαριστώ για την παρουσία σας στο φτωχικό μου (κι εκτός αυτού).

Κι ακόμη, δεν έχουμε πεί τίποτα... ; )

Καλό μήνα*

23-04-2007

2007-04-27T23:21:00.000+03:00

photo by tatlin

Η απώλεια πονά. Κι ο πόνος που φωλιάζει στην ψυχή, θέλει το χρόνο του για να ξεχαστεί. Όχι, όμως, κι εσύ...Το λαδάκι θα τό'χω πάντα πάνω-μέσα μου.

Σ'αγαπάμε. Μας λείπεις.

Καλή ξεκούραση...

Νάουσα-Αραπίτσα.

2007-04-20T01:30:00.000+03:00

...και εις αύριον με υγεία...(τα νεότερα).

Επιστροφή.

2007-04-11T21:33:00.000+03:00

photo by pdufour

Η επιστροφή είναι πάντα δύσκολη. Ειδικά, όταν προσπαθείς να χαρείς τις τελευταίες όμορφες στιγμές προτού επιστρέψεις σε μια μπαρουτιασμένη ρουτίνα, μεταμφιεσμένη σ'ένα τεράστιο αγγούρι που θα τρως τουλάχιστον για τους επόμενους 6 μήνες. Χμμ...σαν κάπως απαισιόδοξη δεν είναι η αρχή του ποστ; Η αλήθεια είναι πως συμβαδίζει με το γενικότερο κλίμα των ημερών...Απώλειες, ασθένειες, μαντάτα για ξαφνικές επεμβάσεις (όλη η θετική μου ενέργεια σε σένα, κούκλα μας..) κι ένας μήνας που προμηνύεται δύσκολος, από άποψη προσαρμογής. Παρ'όλα αυτά, δηλώνω αηδιαστικά "ήρθε η Άνοιξη και μου πήρε τα μυαλά", γι'αυτό επιτρέψτε μου να συμμαζέψω τ'ασυμμάζευτα και να στήσω το ανανεωτικό-οργανωτικό μου πλάνο. Θα ακολουθήσει περιγραφικό ποστ με πλούσιο φωτογραφικό υλικό από τας Πασχαλινάς μας διακοπάς καθώς και τα χρωστούμενα... ; )

Α...και Χρόνια μας Πολλά!

* Στον player, το "Life is a highway" γιατί μας αρέσει πολύ,λέμε... ;p *

Καλό Πάσχα!

2007-04-04T21:03:00.000+03:00

Λέω να πεταχτώ και να πάρω μια γερή δόση απ'τη γραφική Νάουσα..Εύχομαι σε όλους κι όλες να περάσετε υπέροχα - ραντεβού σε 6 μέρες!

(Λόγω των ημερών, αμέλησα κάποιες "υποχρεώσεις" μου...Θα επανορθώσω μόλις επιστρέψω για τα καλά.. ; ))

Alive.

2007-03-19T20:33:00.000+02:00

Σήμερα, αισθάνεται υπέροχα - μετά από πολύ καιρό. Ξέρασε κάθε ίχνος μούχλας που κατέτρωγε το "είναι" της και δέχθηκε με αγαλλίαση τον ενθουσιασμό που την κατέκλυσε. Τράβηξε μια γερή τζούρα αυτοπεποίθησης και προσπέρασε το τοιχίο που την εμπόδιζε να δεί μπροστά. Πέταξε από πάνω της το κουκούλι, που επιμελώς είχε φορέσει, κι επανεξέτασε τους στόχους της μ'ένα πέπλο αισιοδοξίας να την περιβάλλει. Χόρτασε με το βλέμμα της το απέραντο γαλάζιο και βρέθηκε για λίγο στη ράχη του γλάρου, να ταξιδεύει...
Σήμερα, ξύπνησε ο αληθινός της εαυτός. Και κάτι της λέει πως, χόρτασε από ύπνο....

Χρωστάω ένα κείμενο στον diastimata. Δεν το ξεχνώ...

"Επιστρέφω αμέσως"

Άμμος κι αλμύρα.

2007-03-14T02:42:00.000+02:00

Εκείνο το απόγευμα καυγάδισαν εντονότερα από ποτέ. Οι συνεχείς, ανεκπλήρωτες υποσχέσεις του είχαν φτάσει τις αντοχές της στο ναδίρ. Η σχέση τους βούλιαζε αργά-αργά σε μια αμμοπαγίδα ρουτίνας που βρωμούσε αλκοόλ. Τον είχε ξαναζήσει το συγκεκριμένο εφιάλτη και λύγιζε στο φόβο μιας ακόμη απώλειας.

Τον αγαπούσε πολύ και στεκόταν πάντα στο πλευρό του. Αυτή τη φορά όμως, τα λόγια της ήταν σκληρά, γεμάτα οργή κι απογοήτευση. Φώναζε τόσο δυνατά που, προς στιγμήν, νόμισε πως θα κοπούν οι φωνητικές της χορδές. Εκείνος, έβαλε τα κλάμματα κι έπεσε γονατιστός, παρακαλώντας την να του δώσει άλλη μια ευκαιρία. Δεν άντεχε να τον βλέπει σ'αυτήν την κατάσταση. Άρπαξε τα κλειδιά από το τραπέζι και κατευθύνθηκε προς την πόρτα. Τον άκουσε πίσω της να τη φωνάζει. Δε γύρισε το κεφάλι. Κράτησε για λίγα δευτερόλεπτα την πόρτα ανοιχτή, έκανε ένα βήμα μπρος και την έκλεισε αποφασιστικά. Κατέβηκε από τις σκάλες κι έτρεξε προς το αυτοκίνητο. Μπήκε μέσα, έβαλε μπρος και πάτησε με όλη της τη δύναμη το γκάζι. Μερικές στιγμές αργότερα βρέθηκε να οδηγεί στον περιφερειακό. Οδηγούσε δίχως προορισμό. Άνοιξε το παράθυρο κι άφησε τον άνεμο να παίξει με τα μαλλιά της και να χαϊδέψει το πρόσωπό της. Πόσο είχε ανάγκη αυτό το χάδι...Στα πεντακόσια μέτρα συνάντησε ένα πάρκινγκ. Έκοψε ταχύτητα κι έστριψε προς τα κεί. Ήταν άδειο. Έσβησε τη μηχανή, ακούμπησε το κεφάλι στο τιμόνι και ξέσπασε σε λυγμούς. Τα δάκρυα άρχισαν να τρέχουν σαν ορμητικός χείμαρρος. Ένιωσε την αλμύρα τους γλείφοντας το πάνω χείλος. Έκλαψε για κείνον, που ένιωθε να χάνει στον πάτο ενός Johnnie. Για τη μάνα της, που δε σταμάτησε να πίνει μέχρι που την έχασε, στα οχτώ της χρόνια. Για τον πατέρα της, που πρόλαβε να την καμαρώσει νύφη, πριν τον προδώσει η καρδιά του.

Ξάφνου, σταμάτησε. Στέρεψε. Έγειρε πίσω το κεφάλι, πήρε δυό βαθιές ανάσες κι έκλεισε τα μάτια. Απ'το αρχικό σκοτάδι, βρέθηκε σε μια παραλία. Καθόταν οκλαδόν, εκεί που έσκαγε το κύμα. Το νερό έβρεχε τις πατούσες της και ο ήλιος έπαιζε με τις κατάξανθες μπούκλες της. Δίπλα, ορθωνόταν ένα κάστρο από άμμο. Ήταν το βασίλειό της. Καμία φουρτούνα δεν είχε ακόμη κατορθώσει να το γκρεμίσει. Είχε γερά θεμέλια, κι αυτό το όφειλε στον πατέρα της. Οι πυργίσκοι του,της ενέπνεαν σιγουριά κι ασφάλεια-όπως όταν στεκόταν δίπλα του και τον κρατούσε απ'το χέρι. Έστρεψε το βλέμμα στο φόρεμά της. Άσπρο με ροζ λουλούδια. Αυτός της το είχε αγοράσει. "Αυτό είναι κοριτσίστικο. Σταμάτα, λοιπόν, να φοράς τα ρούχα της μητέρας σου-μη βιάζεσαι να μεγαλώσεις!"της είχε πεί χαρακτηριστικά, σκάζοντας ένα χαμόγελο και κλείνοντάς της το μάτι. Ένα παρόμοιο χαμόγελο σχηματίστηκε στα χείλη της. Μονάχα όμορφες αναμνήσεις αιωρούνταν στο μέρος τούτο. Και το προαιώνιο αίσθημα της επιβίωσης, όπως η ίδια το εκλάμβανε. Στην αγκαλιά της κρατούσε ένα καλάθι γεμάτο φρούτα. Άρπαξε ένα τσαμπί σταφύλια, το σήκωσε ψηλά, έγειρε πίσω το κεφάλι κι έσφιξε τις ρώγες στη χούφτα της. Ένιωσε το χυμό τους να τρέχει σ'όλο της το πρόσωπο. Άρχισε να γελά, ώσπου το γέλιο έγινε δάκρυ, χύθηκε στη θάλασσα και χάθηκε στα βάθη της.

Άνοιξε τα μάτια. Έριξε μια ματιά στο δρόμο. Ήταν άδειος. Έβαλε μπρος και κίνησε για το σπίτι.

.........

Την επομένη, πήγαν μαζί στην κλινική. Πιασμένοι χέρι-χέρι.

***

H Composition Doll με προσκάλεσε να "παίξω" με τις χρωματισμένες λέξεις.

Με τη σειρά μου, επιλέγω τις εξής :

* ναδίρ

* προορισμό

* ήλιος

* αιωρούνταν

* καλάθι

Και θα ήθελα να παίξουν οι :

* eva

* nemertes

* renata

* sunshine

* vtsib

Movie-top 7.

2007-03-11T03:03:00.000+02:00

Η tassoula με προσκάλεσε να παρουσιάσω επτά αγαπημένες μου ταινίες. Οφείλω να ομολογήσω πως, κάτι τέτοιο μου είναι τρομερά δύσκολο μιας και η λίστα "favorite movies" είναι αρκετά μεγάλη - κι ο αριθμός (7) είναι μικρός...Πάραυτα, δέχομαι την πρόσκληση ξεχωρίζοντας μερικές, μες απ'το πλήθος...

Citizen Kane (1941) - Ο Orson Welles και το Rosebud...

Psycho (1960) - O Hitchcock, το ντούς και το - απόλυτα παρανοϊκό - βλέμμα του Perkins στον επίλογο.

The Party (1968) - O Hurundi V.Bakshi (απλά, ΛΑΤΡΕΥΩ Sellers) και το "Birdie Num Num".

A clockwork orange (1971) - Kubrick. Τελεία και παύλα.

La femme d'a cote (1981) - O Depardieu, η Ardane κι ένα παράφορο πάθος υπό το βλέμμα του Truffaut...

Monty Python's The Meaning Of Life (1983) - Ο Graham, o John, o Terry, o Terry, o Eric, o Michael κι ο Mr.Creosote σε μία από τις αγαπημένες μου σκηνές, ever.

Star Wars : Episode VI - Return Of The Jedi (1983) - Ο Luke, η τελική μάχη κι ο μεγάλος μου έρωτας (Darth Vader).

Με τη σειρά μου, κάνω πάσα στους :

allmylife

dermes

€lisavet

krotkaya

snikola

sophia

Χρήστο Φασούλα

Tell us 7 of your favorite movies!!! ; )

(Σήμερα, κολλήσαμε κι ακούμε το "Wuthering Heights" από τους Angra. Και τραγουδάμε. Και κλείνει η φωνή μας. Θα "στρώσω" κάποτε, γιατρέ μου(;)...)

2007-03-07T01:03:00.000+02:00

Είναι στιγμές που στερεύεις. Από λόγια..σκέψεις..συναισθήματα..αισιοδοξία..αντοχές...Ο κόσμος κινείται με γοργούς ρυθμούς κι εσύ βρίσκεσαι ακινητοποιημένος. Σα μια κουκίδα σ'ένα κομμάτι χαρτί, που ψάχνει ένα σχήμα για να μεταμορφωθεί. Ένα αόρατο χέρι σου κλείνει τα μάτια και αποκλείει κάθε σου κίνηση. Το αστείο μηχάνημα σου δείχνει με νούμερα ότι υπολειτουργείς.

Χρειάζεσαι μια άνω τελεία.

Και σιωπάς.

...................

Και περιμένεις.

...................

Όλα κρύβονται σε μια σταγόνα - θα σου τα πεί...

Καλή μου..

2007-03-05T16:13:00.000+02:00

photo by mmagallan

Πάντα θαύμαζα το πόσο ακούραστη είσαι - δείχνεις. 78 χρόνια, τα κουβαλάς με τόλμη - αμίλητη. Είναι ο Θεός, αυτός που στέκεται δίπλα σου όλα αυτά τα χρόνια - λες. Στα χέρια σου είναι ζωγραφισμένες πίκρες - θυμάσαι. Μοιράζεις απλόχερα αγάπη - αχ, αυτή η χρυσή καρδιά σου...

Μη μας ξαναλαχταρήσεις. Σ'αγαπάμε.

Μάρτης,γδάρτης....

2007-03-01T01:58:00.000+02:00

photo by Our Enchanted Garden

Μπορεί να είναι γδάρτης..μπορεί να είναι και παλουκοκάφτης. Δε γνωρίζω να σας πω...Αυτό που ξέρω είναι ότι η ΔΕΗ με έγδαρε πάλι και το παλούκι της χαμένης εξεταστικής (και, προφανώς, του εξαμήνου) είναι πολύ καλά χωμένο...ξέρετε πού. Κοινώς, "γαμιώντας" μπήκε ο Μάρτης (ναί, είμαι μια αθυρόστομη) και ούτε το κόκκινο βραχιολάκι μας σώζει. Το μόνο ευχάριστο παλούκι των ημερών, ήταν το "Ο παΛΟΥΚΥ ΛΟΥΚ στην Άγρια Στύση"και οι προσπάθειες της αντίπαλης ομάδας να το βρεί, στα πλαίσια της εορταστικής παντομίμας. Σημειωτέον : έχω δουλέψει σε video club και γνωρίζω αρκετούς τίτλους από τσόντες (ναί, Νικόλα, ΜΟΝΟ τους τίτλους!).

Ο Μάρτης, παρόλο που μπαίνει πάντα εορταστικά, ήταν ανέκαθεν ένας περίεργος μήνας για μένα. Κάτι η μετάβαση απ'το χειμώνα στην άνοιξη, κάτι τα διάφορα περιστατικά που συνέβησαν το μήνα τούτο μ'έκαναν να τον "βλέπω" επιφυλακτικά. Ήταν 15 Μαρτίου του '96 όταν κόντεψα να "την κάνω με ελαφρά" από περιτονίτιδα (4,5 ώρες χειρουργείο για ένα βρωμοσκούληκο που είχε σπάσει και είχε όρεξη για κρυφτό). Κι ήταν η διαίσθηση της μάνας μου που μ'έσωσε...(ακούς ημίαιμε; ; )).

Cut. Αν μην τι άλλο, δε θέλω να μπεί ο μήνας με γκρίνια. Θα ξυπνήσω λοιπόν το πρωί, θα πάω να φτιάξω το μαλλί, θα καφεδιαστώ με τα φιλαράκια μου και θα κάνω μια βόλτα στην παραλία. Θέλω να μυρίσω λίγο θάλασσα...και να νιώσω την αύρα της να διαπερνά τους πόρους μου. Με αναζωογονεί.

Και μετά, θα πάω να το γιορτάσω.

ΥΓ1 : Καλό μήνα!

ΥΓ2 : Χρόνια μας πολλά, Ευάκι! Διπλά σε σένα.. ; )

26.

2007-02-24T23:11:00.000+02:00

Στην αρχή, σκέφτηκα να κάνω έναν απολογισμό : τι είδα, τι ένιωσα, τι έζησα σ'αυτά τα 26 (γ(α)εμάτα) χρόνια. Μετά, είπα να γράψω ένα λογύδριο αφιερωμένο στους γονείς μου (ξέρετε..."σ'ευχαριστώ μπαμπά, που "φύτεψες" το σπόρο σου, κι εσένα μαμά, που με κουβάλησες για εννέα ολόκληρους μήνες, σας αγαπάω πολύ.." κλπ κλπ...). Τελικά, τη λύση έδωσε ο κύριος καθηγητής και ιδού, τι έγραψε για το σπλάχνο του :

Γλυκιά μου, όταν γεννήθηκες

ήσουνα πολύ σέξυ

κι από προχτές (σήμερα) πώς έγινες

ήδη εικοσιέξι

και πώς να πω ότι είμ'εγώ

μόνο τριανταέξι...

Τα μάτια σου τα γαλανά

έγιναν πια μελένια

και τα μαλλιά σου καστανά

από τα χρυσαφένια

μα η καρδιά σου έμεινε

η ίδια : διαμαντένια.

Η έλευσή σου στη ζωή

προκάλεσε δονήσεις,

σεισμούς και καταποντισμούς

και γενικές διαλύσεις,

μέχρι και την κυβέρνηση

μπόρεσες να ξεφτίσεις.

Και θά'μαι πάντα δίπλα σου

ό,τι και να ζητήσεις.

Κι ευτυχισμένη πάντοτε

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ να ζήσεις!

Ο μπαμπάκας σου..

Μόλις μου έκαναν έκπληξη οι φίλοι μου - πάω να κόψω την τούρτα ; )

(Η photo είναι από την "ημίγυμνη" περίοδο που υπέκυπτα στα φλας των φωτογράφων - το παπλωματάκι ήταν το αγαπημένο μου ; ))

Ο Φλεβάρης κι αν φλεβίσει...

2007-02-23T01:47:00.000+02:00

Ξεχάστε ό,τι ξέρατε...Ο χειμώνας, από δω και στο εξής, θα φορά αυτά τα χρώματα. Ζεστά κι έντονα. Ζωηρά και παιχνιδιάρικα. Το άσπρο, το γκρι και καθετί μουντό και ξεθωριασμένο αποτελούν παρελθόν. Οι μυγδαλιές άνθισαν, τα πουλάκια κελαηδούν και η χιονόπτωση ήταν απλά ένας αντικατοπτρισμός. Οι καλοκαιρινές διακοπές θα συγχωνευθούν μ'αυτές του Πάσχα και τον Αύγουστο θα κάνουμε βόλτες με το (δανεικό) έλκυθρο του Αϊ Βασίλη.

Όχι, δεν τρελαίνομαι εγώ...

(Οι φωτογραφίες είναι τραβηγμένες από το λεωφορείο..κι ακόμη δεν έχω μάθει τη μηχανή ; ) )

Five.

2007-02-18T17:34:00.000+02:00

Η καλή μου e-θεία με προ(σ)κάλεσε να γράψω 5 πράγματα για τον εαυτό μου...Ε, και για να μη λέτε ότι "χαλάω" την αλυσίδα, ιδού 5 highlights της μικρής Ευούλας :

Είμαι λαίμαργη. Η επίσημη δικαιολογία είναι πως με "μπούκωνε" η γιαγιά μου όταν ήμουν μικρή. Μπορώ να φάω τόνους σοκολάτας και, την ίδια στιγμή, να γκρινιάζω για τα περιττά μου κιλά. Θέλω να πάω σήμερα γυμναστήριο κι αύριο να έχω "φτιάξει" σώμα. Κοινώς, δεν έχω υπομονή - ψάχνω να τη βρω στα αζήτητα.
Είμαι ερωτευμένη με τις αισθήσεις. Ζω για να βλέπω, να ακούω,να οσμύζομαι (εντάξει, δεν είμαι κι ο Γκρενουίγ!), να αγγίζω και να γεύομαι ο,τιδήποτε μ'ευχαριστεί, με όλο μου το είναι. Παθιάζομαι με τις ταινίες, τη μουσική, ένα καλό κρασί, τη χνουδωτή μου κουβέρτα και τα κεριά με άρωμα βανίλιας.
Θεωρώ το "King Kong" μια από τις πιο δυνατές και συγκινητικές ιστορίες αγάπης που έχω δεί στη μεγάλη οθόνη. Δε φοβάμαι να κλάψω μέσα σε μια κινηματογραφική αίθουσα κι ας κοιτάζουν μετά με περιέργεια τα πρησμένα μου μάτια. Εκτονώνομαι κλάιγοντας - ή, γελώντας ασταμάτητα.
Όταν "έχασα" τη γιαγιά μου και για 4 χρόνια, έζησα στο δικό μου αρρωστοφοβικό κόσμο. Οι κρίσεις πανικού μ'είχαν κάνει να ξεχάσω τον ανέμελο εαυτό μου. Ή, μάλλον, τον εαυτό μου. Κατόρθωσα να το ελέγξω - αν και, καμιά φορά όταν αγχώνομαι αισθάνομαι ένα αόρατο χέρι να με πνίγει. Μέχρι που το "πνίγω".
Σε κάθε είδους σχέση, φιλικη, ερωτική ή συγγενική, όταν αγαπάω δίνομαι ολοκληρωτικά.Αρκούμαι στο να δίνω (τα μόνα που δε δίνω εύκολα, είναι οι δίσκοι, τα cd και οι ταινίες μου - χούι του πατέρα μου.). Την έχω πατήσει αρκετές φορές από άτομα που δεν το περίμενα. Κάπως έτσι, μπλέκω στο παιχνίδι της αβεβαιότητας και της ανασφάλειας. Προσπαθώ να "μάθω" απ'τα λάθη μου - δεν το καταφέρνω πάντα.

Με τη σειρά μου, "πασάρω" την αλυσίδα στους :

Για να σας δω... ; )

Wishing.

2007-02-12T23:08:00.000+02:00

Photo by LNakedGun

Εύχομαι...να μη σε αντιμετωπίσουν ποτέ, όπως εσύ εμένα. Να μη σου κόψουν ποτέ τα φτερά, όπως εσύ τα δικά μου. Να σε σέβονται και να σε υπολογίζουν, κάτι που εσύ δεν κάνεις. Να σε ακούνε - μάθε να ανοίγεις τα αυτιά σου. Να έχεις τη δύναμη να αλλάξεις αμέσως κεφάλαιο, όταν χρειαστεί. Να έχεις το θάρρος να δώσεις τη σφαλιάρα εκεί που, κι όταν, πρέπει.

Μάθε να αγαπάς. Μόνο καλό θα σου κάνει...

Αγαπητό σύμπαν..

2007-02-09T17:46:00.000+02:00

..δε μου τα λες καθόλου καλά τώρα τελευταία. Τί σου έχω κάνει και μου τα κάνεις όλα μαντάρα; Καί καλό (εχέμ) κορίτσι είμαι, κι όλο τον κόσμο αγαπάω (άντε, με μερικές εξαιρέσεις), και τις καλές μου πράξεις κάνω...Εσύ, εκεί. Μου ρίχνεις ένα σκατό ΝΑ -με το συμπάθιο- και μου κάνεις τα σχέδια μαντάρα. Θα μου πείς, όλο το χρόνο καρναβάλι είσαι, αυτές τις μέρες περιμένεις για να το δείξεις; Ναί, δε λέω...αλλά όσο να πείς, το τζέρτζελο τό'χω στο αίμα μου. Το γουστάρω το μασκαραλίκι και τις εξορμήσεις στους δρόμους, στα πάρτια (το πάρτι, τα πάρτια ;pp - πατέρα, μην κοιτάς εσύ, λέμε..), στις παρελάσεις και στις πλατείες. Ιδέες για μεταμφιέσεις να θες! Πέρυσι, ντύθηκα Darth Vader και την έβγαλα στο video club της γειτονιάς. Αυτόγραφα, φωτοσπαθομαχίες...Είχες δεί εσύ ποτέ τον Darth να χορεύει disco; Αμ πως...
Φέτος όμως, μου την έκανες τη λαδιά. Αφού ξέρεις, βρε καλό μου, ότι είμαι τελείως ατσούμπαλη. Έπρεπε να "σπρώξεις" το πόδι μου στη γωνία της ντουλάπας; Τί θα κάνω τώρα με το δάχτυλο τσουρέκι και το ράγισμα "κούκου, νά'μαι κι εγώ"; Μη νομίζεις όμως ότι θα τη βγάλεις καθαρή...Θα το πνίξω στο αλατόνερο, θα πάρω και τα ωραιότατα χαπάκια μου και στις 25, θα πηδάω από καναπέ σε καναπέ και θα κάνω το ωραιότερο μασκέ πάρτυ, έτσι για να σκάσεις!
Σύμπαν σου λέει μετά...

Φραπελιά και τα μυαλά στα κάγκελα.

2007-02-07T00:00:00.000+02:00

Photo by krimeboy

Στην αρχή, είπα να το δω "συμπαθητικά".

Μιά συγγενής μου έχει κάνει δύο μεταστάσεις. Δυστυχώς, δεν είναι από τους ανθρώπους που το αντιμετωπίζουν με αισιοδοξία. Μετά το σάλο με τα φύλλα ελιάς, μια Φίλη έκανε ντου στα ελαιόδεντρά της και της πήγε μια σακούλα. Σε συνδυασμό με την "τονωτική"(;) τηλεπληροφόρηση, αναπτερώθηκε το ηθικό της κι όταν χρειάστηκε να ξεκινήσει νέο κύκλο εξετάσεων, πήγε με αυτοπεποίθηση. Λίγες μέρες μετά, τηλεφώνησε στη Φίλη και ρώτησε, αν μπορούσε να της μαζέψει άλλη μια σακούλα.

- Βεβαίως Λ μου, αλλά πως και σου τελείωσαν τόσο γρήγορα;

- Ε, να μωρέ...κοντά σε μένα, έπινε κι ο άνδρας μου, ο γιός μου, η νύφη μου, ο αδερφός μου, η κουνιάδα μου, τ'ανήψια μου....

(........)

Μετά, είπα να το δω χιουμοριστικά.

Έχουμε ένα κτηματάκι στη Θάσο με ελιές, πλάι στο κύμα. Λέω να φτιάξω ένα beach bar και να λανσάρω γεύσεις όπως, "φραπελιά με φουντούκι", "φραπελιά με σαντιγύ και κομματάκια σοκολάτας", "φραπελιά-Samantha" (με μέλι και καρύδια) και για επιδόρπιο, παγωτό με σιρόπι φύλλων ελιάς. Οι ξαπλώστρες θα έχουν το σχήμα και το χρώμα του επίμαχου φύλλου και θα πωλούνται αντιηλιακά με εκχύλισμα ελαιόλαδου.

(........)

Τελικά, λέω να το δω ΣΟΒΑΡΑ.

Η φραπελοϋστερία καλά κρατεί. Και, σε συνδυασμό με την παραπληροφόρηση και την πολυπληροφόρηση, δίνει μεν μια πνοή ελπίδας στους χιλιάδες καρκινοπαθείς που παλεύουν για τη ζωή τους (προς Θεού : μη σνομπάρετε τις ιατρικές μεθόδους από τη στιγμή που τίποτα δεν είναι σίγουρο...!), αλλά ευνοεί και τους δεκάδες-εκατοντάδες επιτήδειους που εκμεταλλεύονται την ανθρώπινη αγωνία και ορμούν στις τσέπες των αγοραστών όπως ο λύκος στο θήραμά του. Δεν είμαι ειδήμων. Δεν έχω γνώσεις επί του θέματος. Δεν έχω καν παρακολουθήσει το πλήθος των εκπομπών που ασχολήθηκαν με το θέμα, για μερικές από τις οποίες - πάραυτα - ενημερώθηκα. Ίσως αν είχαμε εδώ τον Πανοραμίξ να μας έλεγε, ότι ο μαγικός του ζωμός περιείχε και φύλλα ελιάς. Ή, ότι όλοι μέσα μας έχουμε υπεράνθρωπες δυνάμεις οι οποίες, αν τις ανακαλύψουμε, μπορούν να μας εξασφαλίσουν επιτυχημένη αντιμετώπιση οποιουδήποτε προβλήματος. Τελικά, μπορεί να μας έστελνε για τσεκ-απ.Ένα είναι σίγουρο : κανένα "θαύμα" δε θα συμβεί, αν δεν πιστέψουμε σ'αυτό. Όσο κι αν κρατήσει...

(........)

Βολτάροντας στην αγορά, σταμάτησα μπροστά σ'ένα κατάστημα και ρίχνοντας μια ματιά, αντίκρυσα στο βάθος έναν τεράστιο καθρέφτη. Ξεχώριζε η κορνίζα του, περίτεχνα διακοσμημένη με φύλλα ελιάς.

ΈλΑΙος...

Βόλτα στην Κοζάνη.

2007-01-31T22:16:00.000+02:00

Δε θεωρώ την Κοζάνη "όμορφη" πόλη. Όμως, όπως έγραψα σε σχόλιό μου, θεωρώ πως την ομορφαίνουν οι κάτοικοί της. Είτε πρόκειται για τους φιλόξενους, "έξω καρδιά" ντόπιους, είτε για τους φοιτητές που, αν μην τι άλλο, κάνουν αισθητή την παρουσία τους. Δε θα σταθώ στο πως κύλησαν οι έξι μέρες που έμεινα εκεί (ήταν απλά υπέροχες και με καλή παρέα.). Απλά, αν βρεθείτε κάποια στιγμή στην Κοζάνη μην παραλείψετε να πιείτε έναν καφέ στο "mode" και στο "babel", να δοκιμάσετε τις γευστικές προτάσεις στο μεζεδοπωλείον"Το μαγαζάκι που λέγαμε..." (συνιστώ : "την πίτα του παππού", τις "σουρδομπαλίτσες", το "Οιδιπόδειο σύμπλεγμα" και "το φερετζέ της Μαριώς"), να βολτάρετε στην πλατεία Ελευθερίας με φόντο το "Σούρδιμπελ" (όπως το λέει χαρακτηριστικά η αδερφή μου!) κι αν έχετε αυτοκίνητο, να αφιερώσετε εικοσιπέντε λεπτά από το χρόνο σας για να πάτε στη "Νεράιδα", ένα γραφικό χωριουδάκι με φόντο την τεχνική λίμνη και γεμάτο μαγαζάκια για όλα τα γούστα. Για τους χορευταράδες υπάρχει το γνωστό club "Daluz" και για τους μπουζουκόβιους, οι "Μορφές". Αν, πάλι, ψάχνετε έναν αποκριάτικο προορισμό, φανταστείτε σκηνικό : μια κατάμεστη πλατεία (για την ακρίβεια, όχι μόνο μία..) με φαγητό, πιοτό, μουσική, κέφι και χορό δίχως σταματημό και χρονικά όρια!
Κάπου εκεί ίσως βρείτε κι εμένα... ; )

Blury mind.

2007-01-30T21:13:00.000+02:00

Κανονικά, το ποστ αυτό θα περιέγραφε τις 6 ημέρες μου στην Κοζάνη. Και είναι αρκετά αυτά που θέλω να μοιραστώ μαζί σας. Αλλά, από νωρίς το απόγευμα αισθάνομαι ένα με το πάτωμα. Το παθαίνω συχνά αυτό : εκεί που είμαι "χα-χα,λα-λα", χάνεται η διάθεσή μου σε χρόνο dt, και μπλέκει σ'ένα κουβάρι από σκέψεις και προβληματισμούς. Τι πρέπει να κάνω. Τι πρέπει να διαβάσω. Πρέπει, πρέπει, πρέπει....Δεν τα μπορώ τα "πρέπει". Μου τσακίζουν τα νεύρα κι αποσυντονίζομαι. Προσπαθώ να βάλω σε μια τάξη τους στόχους και τα "θέλω" μου και καταλήγω να έχω έναν τρομερό πονοκέφαλο και μια τρύπα στο νερό. 'Η μάλλον, στο μυαλό.
Δεν είμαι καλά, γιατρέ μου...
-Το πρωί θα είμαι καλύτερα-...and that's a fact!

Αναχώρησις!!!!!

2007-01-23T00:29:00.000+02:00

Μου αρέσει να ταξιδεύω. Δεν έχει πάντα σημασία ο προορισμός - μου αρέσει το "..κι όπου με βγάλει" - αλλά ως τώρα, κάθε ταξίδι ("αλλαγή παραστάσεων", όπως μου αρέσει να το αποκαλώ) ήταν προγραμματισμένο. Οι 9 μέρες στη Γαλλία (Dijon, Paris), οι 4 μέρες στη Σκωτία (Aberdeen), οι 3 μέρες στην Κωνσταντινούπολη...Σαντορίνη, Ζάκυνθος, Ρόδος...Θάσος, Σαμοθράκη...Θεσσαλονίκη, Βόλος, Πήλιο...Αθήνα, Χαλκίδα, Θήβα...Πετρίτσι, Νευροκόπι, Βαθύτοπος...κι άλλα...κι άλλα...Κάθε προορισμός κι ένα ξεχωριστό κεφάλαιο, πλούσιο σε εικόνες, ήχους και μυρωδιές. Επιτρέψτε μου να βάλω μια άνω τελεία - κάθε ένα από τα προαναφερθέντα μέρη αποτελεί πηγή για επιμέρους ποστάκια, που θα δούμε (κι εγώ μαζί) εν καιρώ. Για την ώρα, πρέπει να αλλάξω πάλι παραστάσεις και να πεταχτώ μέχρι την Κοζάνη, για να πάω λίγο απ'το ουράνιο τόξο που επιμελώς κρύβω για τις δύσκολες περιστάσεις, σε μια ψυχούλα που το έχει ανάγκη...

Δεχόμεθα παραγγελίες για κρόκο ; )

Να θυμηθώ:

2007-01-19T01:40:00.000+02:00

να κάνω μια μικρή αφαίμαξη για να πληρώσω τους λογαριασμούς μου.
να πάω στο super market - όταν είσαι άρρωστη και μένεις μέσα, οι προμήθειες τελειώνουν μέχρι να πείς "σκατά".
να δώσω στη λατρευτή μητέρα τη λίστα με τα πράγματα που ΘΑ μου φέρει απ'την Αθήνα - γιατί, άλλοι είναι στο κρεβάτι του πόνου (γκουχ-γκουχ!) κι άλλοι κανονίζουν ταξιδάκια αναψυχής!
να πάρω μπρόκολο και πορτοκάλια.
να δω τι παίζει στον κινηματογράφο - ελπίζω, κάτι της προκοπής...
να κλείσω ραντεβού με το γυναικολόγο, τον οδοντίατρο, την κομμώτρια και την αισθητικό - όχι απαραίτητα μ'αυτή τη σειρά.
να πλύνω τα πιατοπότηρα που στοιβάχτηκαν στο νεροχύτη και να μαζέψω τα lipton-φακελάκια και τα μυξομάντηλα που κυκλοφορούν σ'όλο το σπίτι.
να φτιάξω ένα χρονοδιάγραμμα διαβάσματος - και μόνο στην ιδέα ανεβάζω πάλι πυρετό...
να ξεκινήσω το διάβασμα (γελάστε ελεύθερα - ακολουθώ στον ίδιο ρυθμό.).

Κι όλα τα παραπάνω με την εξής προϋπόθεση :

να ξυπνήσω νωρίς και με λιγότερες μπλε μύξες.

Καλημέρα σας ; )

Μύξες μπλε.

2007-01-16T21:24:00.000+02:00

Το να έχω πυρετό, το αντέχω. Συνήθως, όταν είχα υψηλό πυρετό πηδούσα από καναπέ σε καναπέ κι έφερνα τα πάνω-κάτω. Πλέον, το κλασσικό "χειμωνιάτικο" κρύωμα διανθίζεται με δέκατα. Μισώ τα δέκατα, όπως μισώ τις αγγινάρες, τις μελιτζάνες, το σκύλο της κυρίας του 5ου (και την ίδια) και το Hollywood - τουλάχιστον μέχρι να γράψω ΤΟ σενάριο και μετακομίσω προς τα κεί..(ένα καλάμι στο 6, παρακαλώ!!)..
Το να βήχω σα γαϊδούρι δε μ'ενοχλεί. Τη βλέπω "donkey" (βλ. Shrek) και το καταδιασκεδάζω. Το μεγάλο μου βίτσιο, δε, είναι η βραχνιασμένη φωνή. Ειδικά την περίοδο που έκανα ραδιόφωνο, θεωρούσα τη μεταλλαγμένη μου φωνή άκρως σεξουαλική (ένα μεγαλύτερο καλάμι στο 6, παρακαλώ!!!) και δεν έβαζα γλώσσα μέσα, μπροστά στο μικρόφωνο. Αυτό που με καταρρακώνει, είναι η καταρροή...(κατάρα!!!!!). Εδώ και δύο μέρες, έχω **μηθεί στο φτέρνισμα, κυκλοφορώ μ'ένα κωλόχαρτο στο χέρι (είναι ροζ, μαλακό κι αρωματικό και το προτιμώ απ'τα χαρτομάντηλα,λέμε!) κι έχω γεμίσει τον κόσμο μύξες - σας αηδίασα ή όχι ακόμα;; ;pp - ! Και κάπου εδώ, αναλαμβάνουν δράση τα καλά μου φιλαράκια..Η mad2luv φέρνει τις προμήθειες και τα νέα απ'τον έξω κόσμο κι ο anorthografos (με ανανεωμένο template και σύντομα, καινούριο ποστ - κλαπ-κλαπ -) ετοιμάζει τα τσάγια και τις κομπρέσες. Και νομίζω πως είμαστε σε καλό δρόμο, γιατρέ μου... ; )

Πάω να δω Λάκη!

Mute.

2007-01-14T01:24:00.000+02:00

Σαββατόβραδο..κι ο χρόνος έχει σταματήσει προς στιγμήν. Πατάω το mute κι οι ήχοι της πόλης εξαφανίζονται. Το έχω ανάγκη. Επικεντρώνομαι στις αγαπημένες μου μελωδίες. Ένα κερί σιγοκαίει πάνω στο τραπέζι κι η μυρωδιά της βανίλιας χαϊδεύει την ατμόσφαιρα μες στο δωμάτιο. Ένα ποτήρι κρασί, ακουμπισμένο στην εταζέρα στα δεξιά μου κι ένα βιβλίο που μ'έχει απορροφήσει απόλυτα, γερμένο στα γόνατά μου συμπληρώνουν την όλη εικόνα. Είναι πολύτιμη η μοναξιά ώρες-ώρες. Έστω κι ένα Σαββατόβραδο τόσο "γλυκό", σαν κι αυτό που αφήνω πίσω μου.
Έχω τόσα να γράψω!
Προς το παρόν, λέω να ενδώσω στο κάλεσμα του Μορφέα..και στις ονειρικές μου περιπλανήσεις ; )
Updated : Το βιβλίο, είναι το "Αγαπητέ Θεέ" του Ερίκ Εμανουέλ Σμίττ και σας το συστήνω ανεπιφύλακτα!!

Test.

2007-01-11T16:29:00.000+02:00

Το είδα στης An-lu και είπα να το δοκιμάσω... ; )

You are The Moon

Hope, expectation, Bright promises.

The Moon is a card of magic and mystery - when prominent you know that nothing is as it seems, particularly when it concerns relationships. All logic is thrown out the window.

The Moon is all about visions and illusions, madness, genius and poetry. This is a card that has to do with sleep, and so with both dreams and nightmares. It is a scary card in that it warns that there might be hidden enemies, tricks and falsehoods. But it should also be remembered that this is a card of great creativity, of powerful magic, primal feelings and intuition. You may be going through a time of emotional and mental trial; if you have any past mental problems, you must be vigilant in taking your medication but avoid drugs or alcohol, as abuse of either will cause them irreparable damage. This time however, can also result in great creativity, psychic powers, visions and insight. You can and should trust your intuition.

What Tarot Card are You?
Take the Test to Find Out.

300

2007-01-08T23:32:00.000+02:00

Με το Sin City, λάτρεψα τον "κόσμο" του Miller. Η κινηματογραφική απόδοση του κόμικ ήταν υπεράνω προσδοκιών. Κάτι αντίστοιχο ευελπιστώ να συναντήσω και στους τριακόσιους. Για την ώρα, βλέπω το τρέιλερ και μου σηκώνεται η τρίχα. Οι λεπτομέρειες, στις 9 του Μάρτη...

Πρωτοχρονιάτικος τζόγος.

2007-01-04T17:43:00.000+02:00

Ή μάλλον, παραδοσιακός παραμονο-πρωτοχρονιάτικος τζόγος.

Στα 5 μου, καθόμασταν με τα υπόλοιπα παιδάκια και παίζαμε με τη μικρή ρουλετίτσα και το "πάρτα όλα", ποντάροντας (από μικρά στο κουρμπέτι!!) ταλιράκια, δεκαρικάκια και - τα αγαπημένα μου λόγω μεγέθους ; ) - εικοσάρικα. Στα 15 μου, είχα αποκτήσει το προνόμιο να κάθομαι στο τραπέζι των "μεγάλων" και να παίζω τριανταμία κρατώντας στα χέρια μου το πουγκί με όλη την ψιλαδούρα που είχα αδειάσει απ'τον κουμπαρά. Στα 25 μου, αποφάσισα να μη στριμωχτώ για μία ακόμη φορά στα ορθάδικα και, μαζί με τη μικρή μου αδερφή, οργανώσαμε ρεβεγιόν στο σπίτι μου. Αφού λοιπόν σαβουρώσαμε χωρίς τύψεις - αυτές έρχονται πάντα μετά - και υποδεχτήκαμε το νέο έτος με φίλους και συγγενείς, επιστρέψαμε στον τόπο του εγκλήματος και φτιάξαμε ατμόσφαιρα : μουσική, φώτα, κεριά, αραδιασμένα ποτά στο μπουφέ για όλα τα γούστα, ξηροκάρπια και μελομακάρονα αντί φρούτου (λέμε..), ε..κι ένα ποτήρι cola για να πάει κάτω εκείνο το θεσπέσιο κομμάτι κοτόπουλου με κρούστα τριμμένου αμυγδάλου, που είχα τσακίσει νωρίτερα...Κι όλα τα υπόλοιπα...;p

Και τα ποτά μας ήπιαμε, και το χορό μας ρίξαμε, και την πίτα μας κόψαμε (το φλουρί έπεσε στον κολλητό μου)...και φυσικά, ήρθε και η ώρα της τριανταμίας! Το μόνο που έλειπε ήταν η τσόχα, γιατί την είχε καβατζώσει από νωρίς η μητέρα..

Κέρδη : μία τρύπα στο καλσόν.

Απώλειες : 35euros.

Τί είναι όμως 35 ευρουλάκια, μπρος σε τόσα χαμόγελα; Όταν είσαι ανάμεσα σε ανθρώπους που αγαπάς, που γελάς μαζί τους και μοιράζεσαι την πρώτη ανατολή του νέου έτους, τα χρήματα αυτά σου φαίνονται γελοία...Άσε που, όπως λένε, "όποιος χάνει στα χαρτιά, κερδίζει στην αγάπη". Γι'αυτό ξέρω πως το 2007 θα είναι μια υπέροχη χρονιά...κι ας μας παιδεύει ένα γαμωκρύωμα από προχθές ; )

Ευχετήριον.

2006-12-31T19:21:00.000+02:00

2007 εγκάρδιες ευχές, για μια καινούρια χρονιά γεμάτη υγιείς, ευτυχισμένες στιγμές..
Άντε, με το καλό να μας μπεί!! ; )

Εορταστικόν.

2006-12-23T22:54:00.000+02:00

Εύχομαι σε όλες και όλους, καλές γιορτές! Τα του νέου χρόνου θα τα πούμε λίαν συντόμως...Μέσα από την καρδιά μου εύχομαι, αυτές τις μέρες να βρείτε όλοι αυτό που πραγματικά επιθυμείτε. Κι αν ακούσετε ένα "τίκι-τίκι" στο τζάμι, μην τρομάξετε...Θα είναι η καλή νεράιδα, που θα έχει έρθει για να σας πασπαλίσει με μαγική νεραϊδόσκονη, τόση ώστε να δείτε τα όνειρά σας να γίνονται πραγματικότητα. Κι αν πάλι δεν έρθει, μην το βάλετε κάτω. Όλοι έχουμε μαγική νεραϊδόσκονη μέσα μας...Αρκεί να τη βρούμε και να τη χρησιμοποιήσουμε με σύνεση και πίστη στον εαυτό μας.

Καλά Χριστούγεννα!*

Σλατς!

2006-12-21T02:33:00.000+02:00

Εκεί που καθόμουν και χάζευα το χριστουγεννιάτικο δέντρο (αφού πρώτα έπαιξα με την καινούρια μου φωτογραφική μηχανή, σα μικρό κοριτσάκι που είμαι..) έφαγα μια δυνατή σφαλιάρα. Όχι σαν αυτές, που σου κοκκινίζουν το μάγουλο και σου προκαλούν ελαφριά κόφωση. Απ'αυτές, που εισβάλλουν στον εγκέφαλό σου, εντοπίζουν ένα συγκεκριμένο διακόπτη και του αλλάζουν τα φώτα. Ο συγκεκριμένος διακόπτης ήταν ο "άσε πίσω το παρελθόν κι απόλαυσε το παρόν". Και τη σφαλιάρα αυτή τη χρειαζόμουν εδώ και ΠΟΛΥ καιρό. Γιατί, αν και έχω περάσει ήδη στο κεφάλαιο "ριζικές αλλαγές", αφήνω τα φαντάσματα του παρελθόντος να τριγυρνούν και να σκαλίζουν παλιές πληγές. Κι ως γνήσιο ψάρι, κάθομαι και τα τρώω στη μάπα...Ε, λοιπόν, αυτή η σφαλιάρα ήταν βάλσαμο-και νομίζω ότι θα πιάσει τόπο. Το πιστεύω. Για πρώτη ίσως φορά, τόσο έντονα...

Mουσική.

2006-12-18T01:47:00.000+02:00

Δεν μπορώ να φανταστώ τη ζωή μου χωρίς μουσική. Είναι λες και γεννήθηκα με έξτρα πνευμόνια που, αντί για οξυγόνο χρειάζονται ήχους και μελωδίες.
Όταν ήμουν πιτσιρίκι, έπαιζα με την "κιθάρα" μου (πρώτη photo) ή με το μπουζούκι του μπαμπά (προσέξατε το σοβαρό ύφος στη δεύτερη photo;..σημαίνει:"μην ενοχλείτε τον καλλιτέχνη εν ώρα δημιουργίας!!") και σκαρφιζόμουν δικά μου τραγούδια. Συνήθως είχαν τίτλους όπως "η πολυθρόνα", "το τραπέζι", "το βιβλίο" κι άλλα συναφή. Σε ηλικία 4 ετών ήμουν σε θέση να να χειρίζομαι μονάχη τo πικάπ..οπότε, στον ελεύθερό μου χρόνο (δηλ συνέχεια..) τοποθετούσα - με απόλυτη ευλάβεια - κι άκουγα τους αγαπημένους μου δίσκους : "Φορτηγό" και "Τραπεζάκια έξω" του Σαββόπουλου, "Είμαι ένας φτωχός και μόνος καου-μπόυ" του Κηλαϊδόνη, "Τα μπαράκια" του Γερμανού (όλοι αυτοί, από τη συλλογή του μπαμπά), "Πιό καλή η μοναξιά" του Πάριου, "Felicita"(κλικ για το video) των AlBano & Romina Power, "Oceans of Fantasy" των Boney M (με τρέλαινε το "πεταλουδόψαρο" που είχε στο εσώφυλλο του δίσκου), το τραγούδι "Da Da Da" στην εκτέλεση των Duo (αν θυμάμαι καλά-ο δίσκος εχάθη μυστηριωδώς..) και φυσικά, "Τα παπάκια". Και δώστου χορό η Εύη...

Μεγαλώνοντας, άρχισα να "ακούω" διαφορετικά. Τόσο τη μουσική όσο και τους ήχους γενικότερα. Κι ένας λόγος που λατρεύω τον κινηματογράφο (ώς χώρο), είναι γιατί μπορώ να ακούω και το παραμικρό "τσικ". Κι αυτό με τρελαίνει...με την καλή έννοια πάντα.Η μουσική είναι η πιό πιστή μου φίλη. Πότε μελαγχολική κι ονειροπόλα..πότε ευδιάθετη και παθιασμένη..πάντα έτοιμη να με ταξιδέψει εντός κι εκτός πραγματικότητας.

Είναι κάποιες στιγμές της ζωής μου, που τις έχω συνδέσει με αγαπημένες μελωδίες. Στιγμές, όπως η ανάγνωση ενός βιβλίου..ή, το άκουσμα μιας είδησης. Ένας ξαφνικός χωρισμός..ή, το πρώτο φιλί μιας νεοσυσταθείσας σχέσης. Μικρές, καθημερινές στιγμές που, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, σημαδεύουν τη μνήμη μου. Σήμερα, ακούω Craig Armstrong κι ένα πολύ αγαπημένο τραγούδι..To "This love" από το album "The space between us". Και ταξιδεύω..κι αναπολώ..

Dear Santa.

2006-12-14T21:46:00.000+02:00

Αγαπητέ Αγιο-Βασίλη (sic)...

Πάει πολύυυυυς καιρός που σου έστειλα γράμμα. Θυμάσαι; Τότε που ξεσκέπασα την κομπίνα που είχες σκαρφιστεί με τον πατέρα μου. Τι νόμιζες...πως δε θα καταλάβαινα το γραφικό του χαρακτήρα, στο γράμμα που "υποτίθεται" ότι ήταν από σένα; Χα! Όταν έχεις διαβάσει όλη τη σειρά των "πέντε φίλων" και των "μυστικών εφτά", της Enid Blyton, η ικανότητα εξιχνίασης μυστηρίων χτυπά κόκκινο! Σαν τη στολή που φοράς...Προτείνω κάτι σε καρώ για φέτος, που είναι και της μοδώς...

Ελπίζω να μη μου κρατάς ακόμη κακία για εκείνο το περιστατικό. Λέω για τότε, που μ'έφερε η μαμά στην πλατεία για να σε δω από κοντά κι όταν με πήρες αγκαλιά, σου τράβηξα τα γένια. Όπως καταλαβαίνεις, για ένα τρίχρονο παιδάκι - που, κατά γενική ομολογία, ήταν πολύ ήσυχο - είχε πλάκα! Περασμένα ξεχασμένα, έτσι; Λοιπόν...Για να μη σπαταλήσω άλλο το χρόνο σου, θα μπω κατευθείαν στο ζουμί.

ΤΙ ΘΕΛΩ ΓΙΑ ΤΑ ΦΕΤΙΝΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ

Το φωτόσπαθο των Jedi - και χωρίς σχόλια παρακαλώ..Έχεις να κάνεις με μια πορωμένη.
Μια κουρτίνα μπάνιου με τον Μπόμπ Σφουγγαράκη, αλλά όχι σαν αυτή που αγόρασα (μυρίζει έντονη πλαστικίλα και θα παραμείνει στο μπαλκόνι επ'αόριστον).
Το καινούριο cd της Έφης Θώδη με τα χριστουγεννιάτικα κάλαντα (just kidding...).
Ένα ταξιδιωτικό πακέτο με όλα τα έξοδα πληρωμένα για Λονδίνο, Παρίσι, Βουδαπέστη, Πράγα, Ρώμη, Βαρκελώνη, Βερολίνο, Βιέννη και Μονακό. Αν φτάσουν οι μέρες, να συμπεριλάβεις και το Aberdeen γιατί δεν το χόρτασα. Και τη Dijon, για να πάρω μουστάρδες και να βρω τον Benjamin, τώρα που μεγάλωσα κι αναθάρρεψα (λέμε...).
Όλα τα βιβλία του Pratchett.
Μια μηχανή κλωνοποίησης για να "βρω" τον άνδρα των ονείρων μου.
Μια χρονομηχανή για να πάω σε σαφάρι τυρανόσαυρων και να συναντήσω "την προηγούμενη ζωή μου" στο κατάστρωμα του Τιτανικού.
Μια συλλογή (σε DVD κατά προτίμηση) όλων των τηλεοπτικών σειρών, παιδικών και μη, που σημάδεψαν την παιδική μου ηλικία.
Την καλή νεράιδα για να κάνει ένα "τσικιτιγλόν" και να ανακαινίσει το σπίτι μου.
Τους Pink Floyd (ΚΑΙ τους τέσσερις) για μια prive συναυλία.

Και για να δείς πόσο καλό κορίτσι είμαι, αφήνω όλα τα παραπάνω για ένα πολυετές συμβόλαιο "υγεία για όλους". Εκτός του 10. Deal?

Σε φιλώ στα ροδαλά σου μάγουλα (χάσε και κανένα κιλό).

Στιγμές.

2006-12-13T14:55:00.000+02:00

Η κούπα ήταν γεμάτη αχνιστό καφέ. Δίπλα μου είχα ένα πιάτο με υπολείμματα απ'τη χθεσινοβραδυνή τούρτα-έκπληξη. Την οθόνη του υπολογιστή κοσμούσε το καινούριο μου template ενώ, παράλληλα, οι μελωδίες από το soundtrack "The piano" χάιδευαν τ'αυτιά μου. Εκείνη τη στιγμή μπήκαν οι πρώτες αχτίδες του ήλιου απ'το μισο-κατεβασμένο παντζούρι κι έγλυψαν τα πόδια μου. Βγήκα στο μπαλκόνι και χάζεψα την ανατολή..Χρώματα, ήχοι, μυρωδιές...όλα σ'ένα συνονθύλευμα απίστευτα αναζωογονητικό. Πώς να μη γυρνοβολάς από κείνη την ώρα μ'ένα τεράστιο χαμόγελο;..κι ας κουτουλάς απ'την αϋπνία... ; )

P.S : Μπορεί να μου εξηγήσει κάποιος, γιατί δεν μπορώ ν'αφήσω comment σε beta-blogs;;;...έχουμε και νεύρα,λέμε...; p

Welcome!

2006-12-12T00:32:00.000+02:00

img source : krimeboy

Όσο κι αν γκρινιάζω τελευταία, η εβδομάς ξεκίνησε όμορφα. Και το δέντρο μας στολίσαμε, και για φίλους μαγειρέψαμε, και τα ψώνια μας τα κάναμε (φυσικά, έπεται δεύτερος γύρος-προς το παρόν, χαίρομαι μια απίστευτη τσάντα που απέκτησα εκ παραδρομής!), κι όλο βόλτες είμαστε...Καλά, δεν είναι κι όλα ρόδινα αλλά υποσχέθηκα στο Νικόλα χαρούμενο post! Φοράω λοιπόν το πιόοοο μεγάλο μου χαμόγελο κι υποδέχομαι στο βλογοχωριό μια καλή μου φίλη...Δεν είναι βόας...δεν είναι κροταλίας...είναι η mad2luv, η τρελονερού!!! Και πιστέψτε με...η τρέλα ξεχειλίζει απ'τα μπατζάκια της-και κλέβω κι εγώ λίγο! Χρόνια πολλά, κούκλα μου! Από δω και στο εξής θα γιορτάζεις διπλά γενέθλια! ; )

Περί ευχών.

2006-12-11T01:22:00.000+02:00

Όταν εύχομαι κάτι, δεν το κάνω τυπικά...Πρέπει να το πιστεύω και να το αισθάνομαι. Αλλιώς, σιωπώ ή απλά, χαμογελάω ευγενικά κι απομακρύνομαι. Απλά.

Σου ευχήθηκα...και μ'απομάκρυνες όσο δε φαντάζεσαι.

Να είσαι καλά...

Ιστορίες ημερολογίου I

2006-12-07T04:37:00.000+02:00

"Δεκάξι!". Ήταν η πρώτη λέξη που άκουσε απ'τα χείλη του προτού καν δεί το πρόσωπό του. Κι ήταν η βελούδινη φωνή του που έκανε κάτι μέσα της να σκιρτήσει. Δευτερόλεπτα μετά, άνοιξε η πόρτα και μπήκε στην αίθουσα. Χαμογελαστός, γκριζομάλλης, γύρω στα πενήντα...ήταν ο πρώτος καθηγητής που γνώρισε διαβαίνοντας το κατώφλι του λυκείου κι αυτός, που έμελλε να στιγματίσει το συναισθηματικό της κόσμο. Λίγες μέρες μετά, ξεκίνησε να γράφει γι'αυτόν στο ημερολόγιό της...

Παρασκευή, 18 Σεπτεμβρίου

Αγαπητό μου ημερολόγιο,

νομίζω ότι ερωτεύομαι. "Πρωτότυπο", θα πείς...(αν είχες μιλιά, ποιός μ'έσωνε!!)...Μετά το μισό Hollywood, το 1/3 της ελληνικής showbizzz, τον Δ, τον Σ, τον Ν, τον άλλο Ν, τον τρίτο Ν, τον Ι, τον Γ...(τελειωμό δεν έχουν!)..και τους λοιπούς "μεγάλους ενθουσιασμούς" μου, το βέλος του φτερωτού σκατόπαιδου με πέτυχε σε δύσκολο σημείο..Γιατί, όταν δεν πρόκειται για τον καινούριο συμμαθητή που "στάμπαρες" την πρώτη μέρα, αλλά για τον-κατά 30φεύγα χρόνια μεγαλύτερο-καθηγητή σου, τα πράγματα διαφαίνονται σκούρα στον ορίζοντα. Κι όμως, το μόνο σκούρο πράγμα που φέρνω αυτή τη στιγμή στο μυαλό μου είναι το βλέμμα του. Τα δυό σκουροκάστανα μάτια του που θαρρείς και μ'αγκαλιάζουν, κάθε που συναντούν τα δικά μου..Και δεν είναι λίγες οι φορές. Αλλά, πάλι, λες να είναι η ιδέα μου; Γκρούμφ! Δεν είμαι καλά...Πρέπει να το πω σε κάποιον γιατί αλλιώς θα σκάσω!-και προκειμένου να γεμίσει ο κόσμος άντερα ερωτοχτυπημένα, λέω να κάνω ένα τηλεφώνημα στη Β. Εμείς, θα τα ξαναπούμε σύντομα.

(συνεχίζεται)

...

2006-11-28T02:20:00.000+02:00

Κάτι ράγισε σήμερα...

Στιγμές.

2006-11-23T01:11:00.000+02:00

Κάθε τόπος έχει τις μυρωδιές του. Τα χρώματα και τις ανάσες του. Γραφικές παρουσίες που ξεπροβάλλουν μέσα από μια πολυπρόσωπη θάλασσα. Κάποιες, τις κουβαλώ στη μνήμη μου απ’ τα παιδικά μου χρόνια.
Ο κύριος Πολυχρόνης, ο χαμογελαστός γεράκος που μας περίμενε κάθε πρωί στο υποτυπώδες κυλικείο-στο προαύλιο του δημοτικού-με τα ζεστά του κουλούρια. Ο κυρ Ηλίας και το ψιλικατζίδικό του, ο παραμυθένιος κόσμος της καραμέλας, της τσίχλας, της σοκολάτας κι όλων εκείνων των λιχουδιών που γευόμασταν καθημερινά, μετά το σχολείο. “Ο ριγανάς μας”, με τη χαρακτηριστική φωνή και τις “μυρωδάτες” ατάκες-“χαμόμηλο!ρίγανη!μοσχοβολάει!”, που φώλιαζε σε μια ζαρντινιέρα (απ’ αυτές που δε βαράνε…;p) κοντά στο μαγαζί της μητέρας μου κι έβγαζε το μεροκάματο φέρνοντας τ’ αρώματα της φύσης στην καρδιά της αγοράς. Η ταλαιπωρημένη γριούλα που πουλούσε κουλούρια στην πλαϊνή είσοδο του ΙΚΑ (ναι, έχω φάει ΠΟΛΥ κουλούρι στη ζωή μου!!) και κάθε φορά που πηγαίναμε με τη γιαγιά μου, της έχωνα στο χέρι το χαρτζιλίκι μου..(λυπάμαι που αδυνατώ να θυμηθώ τ’ όνομά της…). “Ο γυμνόστηθος, τριχωτός κύριος με το σορτσάκι”, σύγχρονος ερημίτης που κυκλοφορούσε μες στο καταχείμωνο μ’ ένα ποδήλατο εποχής. Κι άλλοι πόσοι….
Σήμερα, κι ενώ έπινα καφέ με μια φίλη, μπήκε στην καφετερία ένας λαχειοπώλης. Απίστευτη φυσιογνωμία. Κάθε φορά που με πλησιάζει για να μου πουλήσει λαχεία, μ’ αποκαλεί “Μαριάννα”. Ποτέ δεν του είπα “κάνεις λάθος, δεν είναι αυτό τ’ όνομά μου”. Είναι κάτι σαν το “inside joke” μας. Και το συγκαταλέγω στις στιγμές που δίνουν στην καθημερινότητα μια άλλη υπόσταση. Γραφική...με την καλή έννοια πάντα. ; )

P.S. : Κλείνω μια εβδομάδα "άκαπνη". ; )

Χάλι(ά),γιατρέ μου!

2006-11-14T00:57:00.000+02:00

Η εβδομάδα που πέρασε τα είχε όλα : shopping therapy, ατελείωτο τρέξιμο, γαστρονομικούς πειραματισμούς (εγώ και το γουόκ μου!), βραδιές παιχνιδο-χαλάρωσης με φίλους, εκδρομούλα στη συμπρωτεύουσα, ψυχοθεραπεία μετα μουσικής...και μια περιπέτεια υγείας, που μας ανησύχησε λίγο αλλά είχε αίσια έκβαση (α, ρε πατέρα...ταύρος είσαι!).

Στο shopping therapy συμπεριλαμβάνονται δύο ζουζουνίστικα χαλιά για το σαλόνι μου-που από καιρό ζαχάρωνα κι εν τέλει, τά'χω και τα χαίρομαι! Η συγκεκριμένη αγορά έβαλε σε αναμονή την απόκτηση ψηφιακής μηχανής, οπότε δε διαθέτομε φωτογραφικό ντοκουμέντο..Θα σας πω μονάχα ότι πλέον σνομπάρω τον καναπέ ακόμη περισσότερο (at least, μέχρι να πιαστεί ο κώλος μου..) κι έχω καταντήσει η απόλυτη σπασίκλο-που λέει κι ο anorthografos (άντε γράψε κανένα post, κολλημένε playstationμανή!)-του στυλ : "Βγάλτε τα παπούτσια σας κι αφήστε τα στο χώλ, μη σας πάρει και σας σηκώσει!". Να ανησυχώ, γιατρέ μου;;

Η καινούρια εβδομάδα δεν ξεκίνησε και με τις καλύτερες προδιαγραφές...Μάλλον θα είναι "η εβδομάδα του διαβάσματος-κι όποιος αντέξει". Καλά να είμαστε κι όλα τ'άλλα...στο χέρι μας είναι. Έτσι; ; )

P.S: Το αυριανό μενού περιλαμβάνει "μεθυσμένο" ψαρονέφρι και ριζώτο με μανιτάρια...Καλή μας όρεξη!

Σκάκι.

2006-11-08T03:34:00.000+02:00

Είμαστε γυάλινα πιόνια σε μια εύθραστη παρτίδα. Μια λάθος κίνηση και θα σπάσεις σε χίλια κομμάτια. Ούτε ένα λιγότερο. Ούτε ένα περισσότερο. Όλα είναι προκαθορισμένα. Ή μήπως όχι;
Όλα είναι θέμα στρατηγικής.
Ή μήπως όχι;
Θέτεις όρια κι ακολουθείς το ένστικτό σου.
Θα κάνεις την πρώτη κίνηση;

Ας αρχίσει το παιχνίδι...

Φεστιβάλ Τραγουδιού-Θεσσαλονίκη 2006.

2006-11-02T21:00:00.000+02:00

Σε λίγη ώρα ξεκινά η προκριματική φάση του Φεστιβάλ Τραγουδιού Θεσσαλονίκης. Θα διαγωνιστούν 16 τραγούδια, εκ των οποίων τα 10 θα προκριθούν για τη βραδιά του τελικού, το ερχόμενο Σάββατο. Επιτρέψτε μου να ευχηθώ καλή επιτυχία σε δύο φιλαράκια : στο Νίκο Τσιλιγκούδη και στον Ευριπίδη Ταρασίδη, που διαγωνίζονται με το τραγούδι "Ψευδαισθήσεις".

Καλή επιτυχία, guys!!! Vin! (inside joke), γερά με τσαμπουκά!

Φωτογράφηση: Γιώργος & Γιάννης Ζαρζώνης

Oldies.

2006-10-30T17:46:00.000+02:00

Πάντα είχα μια αδυναμία στην τρίτη ηλικία..΄Οταν ήμουν μικρή, κάθε παππού ή γιαγιά που συναντούσα στο δρόμο ήθελα να τον(την)πάρω μαζί μου και να μείνει στο σπίτι μας. Στο ημερολόγιό μου έγραφα συχνά-πυκνά ότι,"όταν μεγαλώσω, θα φτιάξω ένα μεγάλο σπίτι, θα μαζέψω όλες τις γιαγιάδες και τους παππούδες που είναι μόνοι τους και θα μείνουμε όλοι μαζί, αγαπημένοι!". Συγκινούμαι απίστευτα όταν βλέπω ηλικιωμένους να υποφέρουν. Όταν βλέπω στα μάτια τους τον πόνο που έχει ριζώσει στην ψυχή τους κι όταν ακούω απ'τα χείλη τους τις κακουχίες που αντιμετώπισαν στη ζωή τους, σκέφτομαι πόσο αχάριστα αντιμετωπίζω, ώρες-ώρες, τη δική μου ζωή.

Είναι και στιγμές που συγκινούμαι ευχάριστα...Όπως τις προάλλες, που βγήκα για έναν καφέ. Κάνοντας μια γύρα στις καφετέριες, στο κέντρο της πόλης-και μέχρι ν'αποφασίσουμε που θα καθήσουμε-αντίκρυσα ένα ηλικιωμένο ζευγάρι. Τους "έκοψα" γύρω στα 70, αλλά η ενέργεια που εξέπεμπαν τους έκανε να φαίνονται τουλάχιστον 30 χρόνια νεότεροι. Κρατιόντουσαν χεράκι-χεράκι κι έψαχναν ομοίως μια γωνίτσα για να πιούν το καφεδάκι τους. Στις ματιές που αντάλασσαν διέκρινε κανείς τον ορισμό της ευτυχίας. Κι είναι από τις στιγμές που λες ότι, όσα προβλήματα κι αν σε ταλανίζουν, όσο υπάρχει αγάπη γύρω σου βρίσκεις το κουράγιο να τ'αντιμετωπίσεις. Είτε πρόκειται για το χρόνο που περνά κι αφήνει τα σημάδια του στο σώμα σου, είτε για τις "πληγές" της καθημερινότητας που μένουν στην ψυχή σου.

Άντε, συγκινήθηκα πάλι...

Κι έπεται συνέχεια...

2006-10-16T21:35:00.000+03:00

Δεν ήταν μια συνηθισμένη Κυριακή...Ήταν μια Κυριακή που είχε τα πάντα: κάλπες, γκρίνιες, τεράστια ψηφοδέλτια, θέατρο, χιούμορ, ψαροφαγία μετά ούζου, πολλούς καφέδες, καλό καιρό, κλείσιμο παλιών υποθέσεων, προβολή ταινίας (Ice Age II-it rules,λέμε!!!), παρολίγον ατύχημα, ατελείωτο κουτσομπολιό κι ένα loveisintheair mood-somewhere...over the rainbow...or back in the ground. Οδηγία : ο γιατρός είπε να λέτε ναι.

Επιγραμματικά (και για να γίνω πιο σαφής), συνέβησαν τα εξής :

Έγινα ρόμπα στο εκλογικό τμήμα. Ίσως επειδή χασκογελούσα καθ'όλη τη διάρκεια της παραμονής μου, ενθυμούμενη τη σκηνή με τη Θεοπούλα να γδύνεται μες στο παραβάν.
Έβαλα μια ταβέρνα στη black list. Εντάξει, παιδιά...χαλαρώστε. Όχι κι 75 ευρουλάκια γι'αυτά που πήραμε! Για χαλαρώστε, λέμεεεεε....
Σπατάλησα 2 καφέδες γιατί η ζαχαριέρα δεν είχε stopper-ή όπως αλλιώς λέγεται...Εν τέλει, ήπια τρείς (η χαρά των εκλογών-επιστρέφει κόσμος που έχεις να δείς κάτι μήνες..Για την ψήφο, ρε γαμώτο! ;p).
(Σοβαρεύω:) Έκλεισα οριστικά ένα παλιό κεφάλαιο της ζωής μου.
(Με ηλίθιο χαμόγελο ;) :) Είδα το Ice Age II και το συνιστώ για τις κρύες και ζόρικες χειμωνιάτικες βραδιές...Θα φροντίσω όμως, την επόμενη φορά, να απομακρύνω κάθε εύθραστο αντικείμενο από κοντά μου καθώς χτυπιέμαι απ'τα γέλια (=σα χταπόδι=χαρωπά χέρια και πόδια, τα χτυπώ.).
Κόντεψα να φάω τούμπα πολλάκις. Δεν είναι τίποτα.Απλά, να θυμηθώ αύριο να επισκεφτώ τον τσαγκάρη για τακούνια.
Χάρηκα ήλιο!!!!!!!!! Αλλά, ως γνωστόν, όλα τα καλά έχουν ένα τέλος. Σήμερα βρέχει, γμτ...
Α! Και να μην το ξεχάσω : έμαθα ότι πολλές φορές, το γκρι μοιάζει με το μπλέ...ή και το πράσινο...Περίεργα πράγματα!

Εμείς πάμε για δεύτερο γύρο...Εσείς; ; )

11-10-1999

2006-10-11T19:14:00.000+03:00

Πέρασαν αισίως 7 χρόνια από τότε που η ψυχούλα σου ξεκίνησε το ταξίδι στο άπειρο. 7 χρόνια κι όμως..το κενό είναι δυσαναπλήρωτο.

Μάνα της μάνας μου και δυό φορές δικιά μου μάνα...Θυμάσαι; Τότε που χανόμουν στην αγκαλιά σου και μου τραγούδαγες με νάζι; Που κάθε μέρα με ταξίδευες με τα παραμυθάκια σου; "Η χρυσή πάπια", "Η Μαριωρή"..τα ήξερα απ'έξω, λέξη προς λέξη, αλλά δε χόρταινα να τ'ακούω απ'τα χείλη σου. Κι αυτό σου το γάργαρο το γέλιο...πόσο μού'χει λείψει! Θυμάσαι που, όταν αρρώσταινα, έκανες τα μαγικά σου με τις φωτιές και τα οινοπνεύματα και γινόμουν περδίκι; Ή τότε, που έτρεχα και φώναζα "Πονάει η κοιλίτσα μου!" κι ήταν το συνθηματικό για να μου δώσεις λικέρ βύσσινο;..Εικόνες, μυρωδιές, συναισθήματα...Είναι πολλά. Κι έντονα. Πονάω.

"Το ζεϊμπέκικο της Ευδοκίας". Πάντα πίστευα πως γράφτηκε για σένα. Για τη δύναμη που είχες μέσα σου. Για τη "μαγκιά" της ψυχής σου. Γυναίκα εσύ, ακούραστη...Μ'ένα σωρό προβλήματα, που ποτέ δεν άφησες να σ'επηρρεάσουν. Ψυχικά τουλάχιστον...Θυμάσαι τότε που έκανα εγχείριση; Εσένα ήθελα δίπλα μου. Κι έμεινες. Και μείναμε κι οι δυο άυπνες. Και πονούσες με τον πόνο μου. Όχι, όμως, όσο πόνεσα εγώ εκείνη τη μέρα. Έφυγα και σε βρήκα κρύα. Παγωμένη. Άψυχη. Εσένα, που ενέπνεες ζωή. Δεν ήσουν στην κουζίνα, να ετοιμάζεις τα γλυκά σου. Ούτε στο μπαλκόνι να με περιμένεις. Είχες φύγει αφήνοντας πίσω ένα άδειο σώμα. Μια πληγή και μύρια δάκρυα. Αθέτησες την υπόσχεσή σου. Πως θα στεκόσουν δίπλα μου στην εκκλησιά. Πως θ'άφηνες τα παιδιά μου να κυλιούνται στην κόκκινη φλοκάτη, όπως κι εγώ κάποτε, και θα μου μάθαινες να τους φτιάχνω τα πιο νόστιμα φαγητά.

Σε βρήκε ο παππούς; Είμαι σίγουρη...Το είδα στα μάτια του λίγο πριν πέσει σε κώμα. Κοιτούσε ψηλά και χαμογελούσε. Έλαμπε ολόκληρος. Όπως παλιά.

17-10-1999

Σου αφιέρωσα μια εκπομπή. Το ξέρω ότι ήσουν εκεί. Τό'νιωθα μέσα απ'τα δάκρυα που κυλούσαν ασταμάτητα. Αυτήν ακούω τώρα, γράφοντας αυτές τις αράδες. Και σιγοτραγουδώ. Βρέχω το πληκτρολόγιο με αλμύρα, αλλά δε με νοιάζει.Είσαι εδώ. Το ξέρω. Το νιώθω.

Σε λατρεύω, καλή μου. Και σου υπόσχομαι, να σε κάνω υπερήφανη. Μου δώσανε τ'όνομά σου. Μού'δωσες τα πάντα. Θέλω και κάτι ακόμη: μια υπόσχεση, και να την κρατήσεις αυτή τη φορά...Όταν έρθει η ώρα, να έρθεις δίπλα μου. Σαν τότε, στ'όνειρό μου.

"Πάει καιρός που έφυγες

ξέρω σου λεν πως σ' έχω ξεχάσει

μα τα σημάδια μέσα μου

ούτε το ότι είσαι μακριά

ούτε ο καιρός θα σβήσει."

N.Παπάζογλου

Βιβλιοπρόταση : Lord of the flies.

2006-10-09T21:35:00.000+03:00

Ο Willian Golding περιγράφει με μοναδικό τρόπο τις περιπέτειες μιας ομάδας νεαρών παιδιών, που αγωνίζονται να επιβιώσουν μακριά απ'τον πολιτισμό. Την ξεγνοιασιά, διαδέχονται ο φόβος κι η αγωνία, το μίσος κι η παράνοια. Οι αθώες παιδικές ψυχές στιγματίζονται..και κάπου εκεί, ξεσπά ο απόλυτος τρόμος.

O Golding, συγκεντρώνει στα "αθώα" προσωπάκια των ηρώων τις πληγές της κοινωνίας και με το μεστό του λόγο, μας παρασύρει σ'ένα παιχνίδι δίχως όρια..

Χρήσιμα tips θα βρείτε εδώ.

Καλή ανάγνωση!

Χωρίς τίτλο.

2006-10-01T02:40:00.000+03:00

Σκόρπιες σκέψεις

που αναζητούν την Ιθάκη τους.

Οι ήχοι της νύχτας

μπερδεύονται με νότες

κι ακολουθούν τον άνεμο..

σβήνουν...

χάνονται....

Κι εσύ, διαβάτη,

στάσου λίγο`

σβήσε τον πόθο σου πριν συνεχίσεις το ταξίδι

προς μέρη δύσβατα,

ανεξερεύνητα...

Νιώσε την ηδονή της ύπαρξης.

Γεύσου τον κίνδυνο

ενός έρωτα

θλιμμένου,

με μπλε αποχρώσεις...

Παλιμπαιδισμός.

2006-09-26T21:57:00.000+03:00

Πειράζει που έχω "φάει κόλλημα" με τον τυπάκο;
Η σωστή απάντηση είναι "ΟΧΙ". Το είπε κι ο γιατρός...
Πάω για Krabby Patties...θέλει κανείς;;;;;;;; ;)

Φθινοπωρινή σονάτα.

2006-09-23T21:59:00.000+03:00

Δεν αναφέρομαι στην ταινία του Bergman (αγαπημένη μου) αλλά στη γλυκόπικρη "σονάτα" που πλανάται στην ατμόσφαιρα. Κοινώς, φθινοπώριασε κυρίες και κύριοι! Τέρμα τα ψέμματα. Ήρθε ο καιρός να κατεβάσω τις κουβερτούλες απ'το πατάρι, να πλύνω τα ζακετάκια για να μοσχοβολάνε καθώς θα ντύσουν τη μοναξιά μου, να ξεσκονίσω τα παλιά βινύλια για να με συντροφεύσουν τις κρύες νύχτες. Λέω να βγάλω την τηλεόραση απ'την πρίζα και να τη βάζω μόνο για ταινίες. Άντε, ίσως και για λίγο Sex And The City. Γιατί, όπως λέει κι ο Μπομπ ο Σφουγγαράκης, "..δε χρειαζόμαστε τηλεόραση γιατί, εμείς έχουμε τη φαντασία μας!". Χμμ...Στην περίπτωση αυτή, ίσως την κάνω ενυδρείο. Άλλωστε, ταινίες μπορώ να βλέπω στο pc. Και το Sex να το ψάξω στο City.

Φθινοπώριασε λοιπόν...κι η διάθεσή μου, σαν κοινός χαμαιλέων, καλείται να προσαρμοστεί στα νέα δεδομένα. Το αποτέλεσμα είναι συγκεχυμένο. Κάτι μεταξύ μελαγχολίας και απίστευτης "χαριτωμενιάς". Πάντα ήμουν των άκρων. Ακόμη και στα συναισθήματά μου. Κυκλοθυμία σου λέει μετά. Αν ζούσε ο Freud, θά'σκιζε τα πτυχία του...Εδώ και λίγη ώρα βρέχει. Βλέπω τις σταγόνες να πληγώνουν το τζάμι κι ο νους μου ταξιδεύει..στις πληγές αυτού του έτους. Ίσως είναι ακόμη νωρίς για απολογισμούς. Και σίγουρα δεν είναι αργά για αποφάσεις. Αποφάσεις που θα δώσουν τέλος σε μια περίοδο αδράνειας και θα είναι το έναυσμα για κάτι δημιουργικό και συνάμα λυτρωτικό.

Πάω να βρω τη φαντασία μου...

Και τώρα,χαλαρώνουμε!

2006-09-21T15:50:00.000+03:00

Η εξεταστική έλαβε τέλος (at least,για μένα..). Έφυγε ένα βάρος κι ήρθε ένα άλλο. Λέω να μην ξαναεμπιστευτώ ζυγαριά. Είναι υποχθόνια και κακόψυχη! Λέμε τώρα...;p
Αυτές τις μέρες έχω μια διάθεση γενικότερης ανακατάταξης. Όπως επίσης και διάθεση για ταινιομαραθώνιους μέχρι τελικής πτώσης! Σ'αυτό βοηθά και η παρέα. Κατά γενική ομολογία είμαστε σε καλό δρόμο. Δεν έχω παρατηρήσει μέχρι στιγμής κόκκινες στάμπες στα μάτια κι οι αντοχές μου αυξήθηκαν κατά πολύ. Σήμερα το πήγαμε μέχρι τις 8 το πρωϊ. Σούπερ ουάου! Είχαμε βέβαια κι εκπλήξεις κατά τη διάρκεια της ταινιοαποβλάκωσης...Όπως, την επίσκεψη του Batman-pet. Ακούσαμε κάτι χράτσα-χρούτσα στο μπαλκόνι κι υπέθεσα πως ήταν η σακούλα που είχα βγάλει έξω νωρίτερα. Μόνο που αυτή την είχα πετάξει επίσης νωρίτερα. Εν τέλει, το Batman-pet έσκασε μύτη κι άρχισε να κάνει σβούρες στο ταβάνι του σαλονιού. Από κεί, είπε να τσεκάρει το ταβάνι του χωλ και κατέληξε στην κουζίνα, προφανώς γιατί του μύρισαν τα υπολείμματα των μπιφτεκιών που, νωρίτερα, είχαμε καταβροχθήσει. Κατά την κολλητή, το Batman-pet ήταν πολύ "γούτσου-γούτσου". Δεν το πρόσεξα κι ιδιαίτερα γιατί είχα μονίμως το ροζ μαξιλάρι στο κεφάλι μου. Εν ολίγοις, ψιλοχέστηκα. Όπως κι ο Batman πρίν γίνει Batman. Μόνο που εγώ δε θέλω να γίνω Batwoman. Ούτε να έχω Batman-pets να κυκλοφορούν μες στο σπίτι μου. Με τα πολλά, το στείλαμε να βρεί τη μάνα του-κι εμείς την ησυχία μας.

Στη γενικότερη ανακατάταξη περιλαμβάνεται και το decoration therapy. Θύμα, το υπνοδωμάτιό μου. Ιδέες έχω πολλές αλλά δέχομαι κι άλλες-για να βγεί τελείως surreal. Για να πάρετε μια ιδέα του χώρου, το μόνο που υπάρχει μέσα αυτή τη στιγμή είναι το κρεβάτι μου (δύο στρώματα-το ένα πάνω στο άλλο. Ο σκελετός έφυγε σε χρόνο dt. Και μ'αρέσει, λέμε!), ένα τρελιάρικο κάδρο με τ'όνομά μου "ζωγραφιστό" (εκ Ρώμης) και μια "καρέκλα του σκηνοθέτη". Άντε κι η εντοιχισμένη ντουλάπα. Και δυο πορτατίφ. Όλα τ'άλλα έφαγαν σουτ. Σαν το Batman-pet.

Αυτά για την ώρα....Πείνασα. Σας αφήνω με μια ταινιοπρόταση : "The squid and the whale" του Noah Baumbach.
Μάκια*

Εδώ είμαι!...

2006-09-11T19:17:00.000+03:00

...και βρέθηκα σε γειτονικό νετ-καφέ για να δηλώσω το παρόν! Η περίοδος είναι σε γενικές γραμμές σκατά...Η εξεταστική έχει ακόμη μέλλον (εγώ δεν ξέρω πόσο μέλλον έχω με δαύτη), το λατρεμένο μου pcδάκι είναι ακόμη στο γιατρό (επεβίωσε της "εισβολής" και αδημονεί να γυρίσει σπίτι!) κι εγώ, είμαι μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας! Όμως, όπως έλεγε κι ο αείμνηστος Freddy, "The Show Must Go On". Δυστυχώς και το διάβασμα...Αν και, το μυαλό μου ταξιδεύει διαρκώς σε πρόσωπα και καταστάσεις κι αδυνατεί να συγκεντρωθεί. Με πιάνουν τα συμπαντικά μου. Που θα πάει...θα στρώσει η κατάσταση.
Μου λείψατε..
Μάκια*

Μπρρρρρ!

2006-08-28T10:53:00.000+03:00

Κρύο, συννεφιά, βροχή, χαλάζι....Τώρα, μπορώ να ευχηθώ "καλό φθινόπωρο" (εκτός κι αν είναι ένα απ'τα κόλπα του...).

Πάω να κουκουλωθώ..

Break!

2006-08-25T23:43:00.000+03:00

Η εξεταστική περίοδος ήταν ανέκαθεν απ’ τους χειρότερους εφιάλτες μου…

Θυμάμαι την πρώτη κρυολουσία που έφαγα, όταν έδωσα πανελλήνιες με το παλιό σύστημα. Δυο βδομάδες πριν την έναρξη, είχα μετακομίσει στη γιαγιά μου για να διαβάζω ανενόχλητη. Η λατρευτή μου, ερχόταν κάθε τρεις και λίγο με βουτυρόμελα, πορτοκαλάδες και έναν ολόκληρο μπαχτσέ σε δίσκο, «για να παίρνω δυνάμεις!». Τα κιλά ήταν άλλη υπόθεση. Τα βράδια, έφτιαχνα ελληνικό καφέ σε κούπα για δημητριακά και στρωνόμουν, μέχρι που άρχιζα να βλέπω πεταλούδες. Στον ύπνο μου δε, έπινα καφέ με το Σκουφά και – συνομιλώντας σε άπταιστα λατινικά – καταστρώναμε σχέδια για επίθεση στους Πέρσες. Τρία πουλάκια κάθονταν και πλέκανε πουλόβερ, ένα πράμα…Την πρώτη μέρα εξέτασης κι ενώ ετοιμαζόμουν, σε στυλ «οι μελλοθάνατοι σας χαιρετούν», η μητέρα μου τρόμαξε να με γνωρίσει. Το ίδιο κι εγώ. Κοιτάζοντας στον καθρέφτη αντίκρυσα μια φάτσα σαν του koyote (στην παραπάνω photo), έτοιμη να αναφωνήσει «My name is mud!» και ΓΚΝΤΟΥΠ!...να γίνει ένα με το πάτωμα. Παραπατούσα σα μεθυσμένη και το στομάχι μου, θύμιζε στυμμένο σφουγγαρόπανο. Το χρώμα μου έφερνε σε λεμονί και η καρδιά μου έκανε βόλτες. Και μέσα σ’όλα, η γιαγιά μ’ έβρεχε με αγιασμό αφού πρώτα είχε ανάψει ό,τι καντήλι κυκλοφορούσε στο σπίτι. Τελείως surreal λέμε…

Η μέρα που θα μου μείνει αξέχαστη, είναι αυτή που δίναμε έκθεση. Ήμουν καλή στην έκθεση και γι’ αυτό πήγα με ανεβασμένο το ηθικό. Το θέμα-αν θυμάμαι καλά-είχε να κάνει με το γέλιο. Αν και το είχα ξεχάσει εκείνες τις μέρες. Όλα καλά λοιπόν, μέχρι που πέρασαν τα πρώτα 40 λεπτά και συνειδητοποίησα ότι κατουριόμουν! Οκ. Μπορούσα να το ελέγξω…Μέχρι πότε, όμως; Το ενδεχόμενο να ζητήσω συνοδό και να βγω, το είχα αποκλείσει. Ειρμός είναι αυτός..άντε να τον κόψεις! Καθώς περνούσε η ώρα και γέμιζαν οι σελίδες με λέξεις, άρχισα να σκέφτομαι τα πρωτοσέλιδα της επομένης: «17χρονη μαθήτρια γίνεται περίγελος στην αίθουσα-κατουρήθηκε πάνω της στο μάθημα της έκθεσης!». Για το γέλιο το θέμα, περίγελος εγώ…τό’ χα σίγουρο το 20σάρι. Όταν παρέδωσα το γραπτό μου και βγήκα έξω περπατούσα με δυσκολία κι αναρωτιόμουν, πόσο ακόμη μπορούσε ν’ αντέξει η φούσκα μου προτού εκραγεί. Φρίκη. Στην έκθεση πήρα 14. Πάλι καλά…

Τώρα, τα πράγματα είναι πιο χαλαρά. Δεν αγχώνομαι τόσο-αν και τα χούγια δεν κόβονται έτσι εύκολα.
Ουφ!
Τέρμα το διάλειμμα…Καλό Σ/Κ σας εύχομαι. Κάντε και καμιά βουτιά για μας!